Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

stoneman challenge

Stoneman Arduenna Goud

Ruben bijna 12 uur op de fiets in de Ardennen
Malmedy (Be), 1 september 2021

Enkele dagen na het geweldige succes in Polen ging ik samen met mijn pa richting de Ardennen om daar de uitdaging aan te gaan van de Stoneman Arduenna Goud, een mountainbike toertocht van 180km met 3900 hoogtemeters in 1 dag. Eerder dit jaar had ik met een groep fietsvrienden deze route al eens gereden in twee dagen, en dat was ook al behoorlijk pittig. De Stoneman mountainbike parcoursen zijn volledig uitgepijld, er zijn er 5 van in totaal op verschillende plekken in Europa en de Stoneman Miriquidi in Duitsland/Tsjechië had ik in 2019 al eens in 1 dag gedaan, een monstertocht. Ik had dus wel enig idee wat me te wachten stond, maar was desondanks licht gespannen gezien ik niet heel veel trainingskilometers op de fiets had gemaakt. Ik was wel super fit door de vele hardloopkilometers maar door een voetblessure kan ik momenteel even niet hardlopen. Het fietsen ging wel goed en dus wilde ik deze vakantiedag benutten om weer eens zo’n extreme uitdaging op de fiets aan te gaan.

210612 stoneman arduenna 04

Om 6 uur ’s ochtends stond ik op, echter was de extra uitdaging vandaag dat het al 1 september was en het daarom veel minder lang licht was dan bijvoorbeeld eind juni of in juli. Ik moest daarom wachten met startten tot het licht was en rond half 7 ging ik onderweg vanuit Malmedy. Het eerste stuk was het nog best donker in het bos en dus had ik mijn kleine lampjes op de fiets hard nodig. Het was ook nog vrij koud en stopte al snel om mijn jackje aan te doen. De eerste beklimmingen waren richting de Hoge Venen, het hoogste punt van België en ik moest er echt even in komen. Het ging nog niet echt lekker en ik probeerde niet te veel te denken aan hoe ver ik nog moest want dat werkte best demotiverend. De eerste stempelpost lag na zo’n 25 kilometer en dat gaf wel voldoening om de eerste te kunnen afvinken. Daarna volgde een mooie afdaling en begon ik er iets beter in te komen na ook wat gegeten en gedronken te hebben.

IMG_1620D

Na een uur of 5 fietsen en drie stempelposten had ik voor het eerst afgesproken met mijn pa langs de route voor een kleine pauze en bevoorrading. Even bijtanken en dan ook weer snel door want ik had niet heel veel tijd te verliezen. Door de regenval van de laatste weken lag het parcours er erg modderig bij op sommige passages in het bos, dat maakte het extra zwaar doordat je fiets werd vastgezogen in de modder en het profiel van de banden zich vulde met slik wat het ook nog glad maakte op de stukken erna. Daarnaast was mijn fiets al snel helemaal vies en ik hoopte dat al het zand niet voor materiaalpech zou zorgen rond de ketting en derailleur. Begin van de middag probeerden we een plekje langs de route te zoeken om samen met mijn pa iets te eten, maar dat viel tegen omdat er weinig eetgelegenheden open waren en dus stelden we dat uit tot ik op ongeveer 150km zou zitten bij Saint Vith. De kilometers begonnen ondertussen te tellen en daarnaast kwam ik ook op het meest pittige stuk van het parcours met veel hoogtemeters.

IMG_1524

Ik lag gelukkig nog mooi op schema en dat gaf moraal om door te blijven knallen. Ik kon goed blijven eten en drinken en na bijna 150km was het heerlijk om even een iets langere eetpauze te nemen van een half uurtje. Met wat pijn aan mijn kont vervolgde ik mijn weg richting Malmedy. Er kwamen nog enkele pittige stukken aan het was al rond 7 uur ’s avonds. Nog 2 stempelposten te gaan maar ik had veel last van steken in mijn zij door het eten. Het was nu echt doorbijten en rond 8 uur begon het te schemeren en zeker in de bossen was het al erg donker aan het worden. Op adrenaline probeerde ik zoveel mogelijk tempo te maken want als het echt pikkedonker zou worden zou het te gevaarlijk zijn in de bossen. In de laatste 15km reed ik ook nog een keer fout door een navigatiefoutje bij een bordje dat een beetje verwarrend stond, maar Malmedy kwam in zicht en ik kon de finish bijna zien. Net iets na half 9 ’s avonds bereikte ik dan net voordat het echter donker werd de eindstreep, moe maar heel erg voldaan zette ik de laatste stempel in mijn kaart en kon ik de gouden steen in ontvangst nemen! Yes het was gelukt, een waanzinnige fysieke en mentale uitdaging over een super mooi parcours, heel blij dat het gelukt is en ik hoop in de toekomst ook de andere 3 Stoneman routes in Zwitserland, Italië en Oostenrijk nog eens in 1 dag te doen!

IMG_1657

Stoneman Arduenna Zilver

Ruben met fietsvrienden de Ardennen in
11-12 juni 2021

210612 stoneman arduenna 04

In het weekend van 11 en 12 juni 2021 ging ik samen met 6 fietsvrienden richting de Ardennen voor een fantastisch mountainbike avontuur. In 2017 had ik samen met mijn kart- en fietsmaat Jodey meegedaan aan de Stoneman Challenge, een georganiseerde toertocht over 1 van de 5 Stoneman MTB routes in Europa, namelijk de Stoneman Miriquidi in Duitsland en Tsjechië. Na 3 keer die route gedaan te hebben, ging de tocht in 2020 niet door vanwege Corona en ook in 2021 werd hij uitgesteld, dus namen we zelf het heft in handen en gingen we op pad op 1 van de andere Stoneman parcoursen, namelijk die in de Ardennen. Op zaterdagochtend vertrok ik samen met Jodey en 5 Belgische fietsvrienden voor weer een mooi avontuur. De eerste dag bestond uit een rit van zo’n 100 kilometer met daarbij bijna 3000 hoogtemeters, een hele opgave maar gelukkig hadden we wel erg lekker weer!

210612 stoneman arduenna 1

Mijn benen voelden vandaag erg goed, ik kon op de klimmetjes lekker naar boven knallen en het fietsen ging heerlijk. Iedere stempelpost gaf weer even voldoening na een stuk afzien, en wat was het parcours mooi. Qua hoogte zit je in de Ardennen iets lager dan in het Ertsgebergte, maar ook deze omgeving is fantastisch en de vele single tracks en onverharde afdalingen zijn echt super om als mountainbike liefhebber te doen. Daarbij komt ook dat de gehele route van bijna 180km perfect is uitgepijld en je dus geen GPS nodig hebt, dat is uniek aan de Stoneman met zo’n lang parcours. De eerste dag kwamen we allemaal goed door en dus lieten we de speciaalbiertjes ’s avonds smaken. De volgende dag vertrokken we weer vroeg en vandaag stond er nog zo’n 80km op de rol. Mijn benen voelden aanzienlijk zwaarder en ik kon goed merken dat ik gister met mijn krachten had gesmeten.

210612 stoneman arduenna 2

Op sommige stukken, bijvoorbeeld naar de Hoge Venen (het hoogste punt van heel België), moest ik flink op de tanden bijten om niet te moeten lossen bij de rest van de groep. Later op de dag toen het iets warmer werd kwam ik er wat beter in, maar ik was maar wat blij toen we de 8e en laatste stempelpost gehad hadden en onze zilveren Stoneman steen in ontvangst mochten nemen! Na 2x brons (Stoneman in 3 dagen) en 1x goud (Stoneman in 1 dag) was dit mijn eerste zilveren steen! Een echte aanrader voor wie niet zo ver weg wil maar toch heel veel kilometers aan mountainbike plezier wil beleven!

210612 stoneman arduenna 3

Stoneman Challenge

Ruben volbrengt Stoneman Miriquidi in 1 dag
Oberwiesenthal (De), 28 juni 2019

Net als in 2017 en 2018 deed ik in juni mee aan de Stoneman Challenge, een lange mountainbike tourtocht in het Ertsgebergte georganiseerd door 2 Nederlanders. Deze tocht gaat over het volledig bewegwijzerde parcours van Stoneman Miriquidi, zo'n 170km met 4500 hoogtemeters. De tocht kan gedaan worden in 3 (brons), 2 (zilver) en 1 (goud) dag, de voorgaande jaren had ik telkens brons gereden wat al een mooie uitdaging was, samen met mijn kartvriend Jodey Ungerer. Dit jaar ging ik voor de ultieme uitdaging, de Stoneman Miriquidi Gold. Op 28 juni begon ik om 5 uur 's ochtends aan mijn helse tocht. Ik zag er bij de start behoorlijk tegenop, ik had met 200 trainingskilometers eigenlijk veel te weinig getraind en dus was ik wel gespannen of ik het zou kunnen halen. Er deden zo'n 100 rijders mee aan de tocht waarvan zo'n 20 brons, circa 70 zilver en 10 goud. De andere goud rijders startten allemaal op zaterdag en mijn maat Jodey ging ook vandaag van start voor zilver. Omdat alle zilver rijders een paar uur later weg gingen ging ik helemaal alleen op pad, al waren Jodey en 1 iemand van de organisatie wel present om me uit te zwaaien.

Ik was goed bevoorraad met eten en drinken in mijn rugzak en had ook de nodige materialen bij om bijvoorbeeld een lekke band te kunnen vervangen, wat hopelijk niet nodig zou zijn, al had ik de afgelopen jaren beide keren 1 lekke band te pakken. Ik moest 9 checkpoints afwerken, allemaal bergtoppen in het Ertsgebergte in zowel Duitsland als Tsjechie. Gelukkig kende ik het parcours van de afgelopen 2 jaren, ik wist dus wel wat me te wachten stond en begon daarom heel rustig. Het was geen wedstrijd en ik probeerde dan ook mijn krachten te verdelen omdat finishen voor het donker het enige was dat telde. In de vroege morgen was het nog erg fris op de fiets, ik trok meteen een extra shirt aan en de eerste drie bergen, de Barenstein, de Pohlberg (een oude bobbaan) en de Scheibenberg, gingen vlotjes. De 4e bergtop lag gelijk een heel stuk verder en dat was doorbijten, er zat een groot tussenstuk in dat zowel omhoog als omlaag ging en rond 11 uur kwam ik aan bij de Rabenberg, qua kilometers halverwege de route maar qua hoogtemeters moest het zwaarste stuk zeker nog komen. Ik nam daar even de tijd om goed te eten en even te rekken en te strekken. Gelukkig was daar ook bevoorrading aanwezig vanuit de organisatie en na een klein half uurtje ging ik weer op pad.

190628 stoneman fiets

Een hele technische afdaling volgde, maar hier kwam ik gelukkig vlekkeloos doorheen en ik vervolgde mijn weg richting de Auersberg, wederom een hele steile beklimming die wel pijn deed in de benen. Naast mijn benen begon ik ook flink last te krijgen van mijn kont, iedere keer als ik weer ging zitten was het erg gevoelig en dat werd beslist niet minder. Na de Auersberg ging ik Tsjechie in en daar wachtten me drie hele pittige beklimmingen, de Blatensky Vrch was daarvan de eerste en die lag er heel uitdagend bij vol grote keien en stenen op gigantisch steile stukken met soms stijgingspercentages van meer dan 20 procent. Toen ik boven was nam ik even een eetpauze, een welverdiende braadworst en een koude cola gingen er zonder problemen in. Daarna door naar de Plesivec, een korte steile beklimming van een skipiste en daarna een lang tussenstuk met een beklimming zonder checkpoint. Inmiddels was het bijna avond en hield ik de organisatie op de hoogte van mijn vorderingen, zij kwamen mij in het laatste stuk nog tegemoet voor wat mentale ondersteuning en een paar lekkere stroopwafels.

190628 stoneman finish

De laatste twee beklimmingen lagen aan mijn voeten, het dak van de tocht was aanstaande met de alom gevreesde Klinovec, een klim van meer dan 10 kilometer. Ik had er vertrouwen in dat ik de finish kon halen, maar de beklimmingen van de Klinovec was een hel, ruim een uur enorm afzien, in de inmiddels blakende zon, blijven trappen en doorbijten. Ik zat aardig door mijn energie heen en o wat was ik blij dat ik boven was. Snel mijn kaart afstempelen, afdalen en op naar de laatste beklimming, de Fichtelberg die me weer terug in Duitsland bracht. Het was een uur of 7 en de finish was in zicht. Rond 5 voor acht 's avonds was mijn tocht volbracht, 15 uur onderweg waarvan 13 op de fiets, het was een waanzinnig avontuur en een geweldige uitdaging die ik succesvol heb volbracht. Gelukkig geen materiaalpech gehad of gevallen, het verliep super en ik was erg trots om helemaal leeggestreden mijn gouden steen in ontvangst te mogen nemen. Van alle goudrijders had ik veruit de minste voorbereiding en de goedkoopste fiets, maar dat maakte de tocht er niet minder mooi om. Ook Jodey wist succesvol zijn zilveren Stoneman te volbrengen op zaterdag, ook dat is bepaald geen eenvoudige opgave en dus heel knap gedaan!