Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

stoneman arduenna

Stoneman Arduenna Goud

Ruben bijna 12 uur op de fiets in de Ardennen
Malmedy (Be), 1 september 2021

Enkele dagen na het geweldige succes in Polen ging ik samen met mijn pa richting de Ardennen om daar de uitdaging aan te gaan van de Stoneman Arduenna Goud, een mountainbike toertocht van 180km met 3900 hoogtemeters in 1 dag. Eerder dit jaar had ik met een groep fietsvrienden deze route al eens gereden in twee dagen, en dat was ook al behoorlijk pittig. De Stoneman mountainbike parcoursen zijn volledig uitgepijld, er zijn er 5 van in totaal op verschillende plekken in Europa en de Stoneman Miriquidi in Duitsland/Tsjechië had ik in 2019 al eens in 1 dag gedaan, een monstertocht. Ik had dus wel enig idee wat me te wachten stond, maar was desondanks licht gespannen gezien ik niet heel veel trainingskilometers op de fiets had gemaakt. Ik was wel super fit door de vele hardloopkilometers maar door een voetblessure kan ik momenteel even niet hardlopen. Het fietsen ging wel goed en dus wilde ik deze vakantiedag benutten om weer eens zo’n extreme uitdaging op de fiets aan te gaan.

210612 stoneman arduenna 04

Om 6 uur ’s ochtends stond ik op, echter was de extra uitdaging vandaag dat het al 1 september was en het daarom veel minder lang licht was dan bijvoorbeeld eind juni of in juli. Ik moest daarom wachten met startten tot het licht was en rond half 7 ging ik onderweg vanuit Malmedy. Het eerste stuk was het nog best donker in het bos en dus had ik mijn kleine lampjes op de fiets hard nodig. Het was ook nog vrij koud en stopte al snel om mijn jackje aan te doen. De eerste beklimmingen waren richting de Hoge Venen, het hoogste punt van België en ik moest er echt even in komen. Het ging nog niet echt lekker en ik probeerde niet te veel te denken aan hoe ver ik nog moest want dat werkte best demotiverend. De eerste stempelpost lag na zo’n 25 kilometer en dat gaf wel voldoening om de eerste te kunnen afvinken. Daarna volgde een mooie afdaling en begon ik er iets beter in te komen na ook wat gegeten en gedronken te hebben.

IMG_1620D

Na een uur of 5 fietsen en drie stempelposten had ik voor het eerst afgesproken met mijn pa langs de route voor een kleine pauze en bevoorrading. Even bijtanken en dan ook weer snel door want ik had niet heel veel tijd te verliezen. Door de regenval van de laatste weken lag het parcours er erg modderig bij op sommige passages in het bos, dat maakte het extra zwaar doordat je fiets werd vastgezogen in de modder en het profiel van de banden zich vulde met slik wat het ook nog glad maakte op de stukken erna. Daarnaast was mijn fiets al snel helemaal vies en ik hoopte dat al het zand niet voor materiaalpech zou zorgen rond de ketting en derailleur. Begin van de middag probeerden we een plekje langs de route te zoeken om samen met mijn pa iets te eten, maar dat viel tegen omdat er weinig eetgelegenheden open waren en dus stelden we dat uit tot ik op ongeveer 150km zou zitten bij Saint Vith. De kilometers begonnen ondertussen te tellen en daarnaast kwam ik ook op het meest pittige stuk van het parcours met veel hoogtemeters.

IMG_1524

Ik lag gelukkig nog mooi op schema en dat gaf moraal om door te blijven knallen. Ik kon goed blijven eten en drinken en na bijna 150km was het heerlijk om even een iets langere eetpauze te nemen van een half uurtje. Met wat pijn aan mijn kont vervolgde ik mijn weg richting Malmedy. Er kwamen nog enkele pittige stukken aan het was al rond 7 uur ’s avonds. Nog 2 stempelposten te gaan maar ik had veel last van steken in mijn zij door het eten. Het was nu echt doorbijten en rond 8 uur begon het te schemeren en zeker in de bossen was het al erg donker aan het worden. Op adrenaline probeerde ik zoveel mogelijk tempo te maken want als het echt pikkedonker zou worden zou het te gevaarlijk zijn in de bossen. In de laatste 15km reed ik ook nog een keer fout door een navigatiefoutje bij een bordje dat een beetje verwarrend stond, maar Malmedy kwam in zicht en ik kon de finish bijna zien. Net iets na half 9 ’s avonds bereikte ik dan net voordat het echter donker werd de eindstreep, moe maar heel erg voldaan zette ik de laatste stempel in mijn kaart en kon ik de gouden steen in ontvangst nemen! Yes het was gelukt, een waanzinnige fysieke en mentale uitdaging over een super mooi parcours, heel blij dat het gelukt is en ik hoop in de toekomst ook de andere 3 Stoneman routes in Zwitserland, Italië en Oostenrijk nog eens in 1 dag te doen!

IMG_1657