Verslagen
Anniversary Race Inkart Puurs, 27 april 2012
24 Hours of FKI Brussels 21 -22 april 2012
12-uurs Middelburg, 07 april 2012
3 uur Soloman Daytona Essen, 24 maart 2012
3-uurs race Daytona Essen, 03 maart 2012
Individuel Open Zeeuws Kampioenschap 2012
Austrian Indoor Masters, Kottingbrunn (A), zaterdag 28 januari 2012
Terugblik 2011 en Vooruitblik 2012
Verslagen voorgaande jaren
 
Anniversary Race Inkart Puurs, 27 april 2012

Op 27 april was er bij Inkart Puurs de Anniversary Race. Inkart bestond 18 jaar en er werd een leuke 3 uurs race georganiseerd. Geen kartwissels, geen minimum gewicht, live-verslag. Ik reed samen met Kenneth Goris voor Vantrico.com, terwijl Bart en Anthony Vantrico.be vertegenwoordigden. Er was een nieuw indoor / outdoor-circuit aangelegd, erg leuk trouwens, van een seconde of 55.

In de kwalificatie van 15 minuten werd de baan sneller en sneller, en in de laatste ronden werden de snelste tijden dan ook gereden. Jammer genoeg kwam ik nog een langzamer team tegen, waardoor we op plek 6 van de 22 teams kwalificeerden. Nikki Swannet pakte voor DWT Racing pole position, met maar liefst 7 tienden voorsprong!

In het begin van de race was het even aftasten, er werden inhaalacties over en weer gedaan, maar na een tijdje kwam ik op de 4e plek te rijden achter Bart en 2BKM 3. Nikki pakte gelijk veel voorsprong in het 1e uur, en leek gelijk een voorschot te nemen op de overwinning. Ik moest moeite doen om bij de nummers 2 en 3 te blijven, maar naar mate de race vorderde, kwam er meer en meer grip en begon de kart steeds beter te rijden. We moesten 1 tankstop maken, en besloten dit snel te doen. Na de stop probeerde ik snel verschil te maken en dat lukte, want na de tankstops van 2BKM en Vantrico.be, kwamen we ervoor.

Het ging steeds beter en ik kon al snel weglopen van de nummers 3 en 4, en ik verloor niets meer op DWT, maar die lagen al ver voor. Na zo’n 2 uur wedstrijd wisselden we, we hadden een mooie marge op kunnen bouwen voor het laatste uur. Kenneth reed gelijk prima tijden die niet onderdeden voor de concurrenten achter ons, en zo verloren we niet of nauwelijks tijd. Ondertussen was er een hevige strijd om plek 3 tussen Anthony, 2BMK en Racoon Racing van onder meer Daan Vanhamme. Anthony kwam knap naar plek 3 en reed hele sterke tijden, maar werd toen rondgetikt door de leiders in de race die snel voorbij wilden steken. Nergens voor nodig want zij lagen al mijlenver voor, en dus erg jammer voor Vantrico.be, want Anthony kwam vast te staan en verloor veel tijd en daarmee de p3.

Kenneth reed uitstekende tijden en liet de 2e plek niet meer in gevaar komen, met bijna een ronde voorsprong werden we 2e, terwijl DWT Racing de overwinning pakte, 2BKM 3 werd 3e. Anthony kwam nog dichtbij P3 en 4, maar had net te weinig tijd, zo werden zij 5e, al hadden ze plek 3 zeker verdiend gezien de goede stint van Bart en de geweldige tijden van Anthony. Wij mochten wel het podium betreden, we kregen een mooie waardebon van Inkart en de champagne vloeide rijkelijk!

Na de prijsuitreiking waren er nog hapjes en drankjes om de 18e verjaardag van de kartbaan te vieren. Het was een zeer gezellige avond tot in de vroege uurtjes na een leuke race. Na de race keken we al uit naar de 12 uur van Puurs waar ik net als vorig jaar weer aan deelneem met Vantrico.

24 Hours of FKI Brussels 21 -22 april 2012

21 en 22 april was het weekend van dé indoor kartrace van het jaar, de 24 uur van Brussel bij FKI Machelen stond op het programma. Na mijn overwinning bij mijn debuut in 2010 en de 6e plaats vorig jaar, beide keren voor Kartgrid, reed ik dit jaar voor het team ‘Kinepolis Mol in Action’. Samen met drie toppers, Gregory Laporte, Kenny Geldhof en Mathias Grooten.

Tijdens de week voorafgaande aan de 24 uur werd er veel regen afgegeven, en dat was voor ons op voorhand geen voordeel. De winnaars van vorig jaar (een race met flinke regenbuien) thuisrijders BFP zijn erg snel in de regen en kennen iedere centimeter van de baan. Maar vol goede moed arriveerden wij net als 28 andere teams op zaterdagmorgen op het circuit. Er werd in tegengestelde richting gereden. De training van driekwartier was een mooie gelegenheid om deze baan goed te verkennen. De kwalificatie was traditiegetrouw een driedelig spektakelstuk. De 1e sessie met alle 29 teams van 15 minuten nam ik voor mijn rekening, en met 54.91 reed ik de snelste dagtijd en pakte ik pole. Maar nog niet belangrijk, we waren door naar Q2, waar Mathias in 10 minuten tijd 55.00 reed, wederom goed voor plek 1. In de voor pole position alles beslissende laatste sessie van 5 minuten, stelde Kenny niet teleur, met 55.03 pakte hij pole, met een tiende voorsprong op het team van BFP met Amandio Costa. Op plek 3 was het Mol in Action met Cristophe v/d Bogaert, op plek 4 Kartgrid met Bart v/d Vel. De start was een uurtje later om 2 uur ’s middags, en de zon begon plaats te maken voor dreigende wolken. De race was opgedeeld in 11 stints van 2 uur en 11 minuten met daartussenin 10 kartwissels, waardoor de (op voorhand door de wedstrijdleiding bepaalde) 10 beste teams telkens onderling van kart wisselden, en tijdens de kartwissels mag er niet van rijder gewisseld worden.

Kenny nam de start en reed met Amandio lichtjes weg van de rest. Al snel begon het licht te regenen en BFP pakte de leiding over. Kenny bleef echter goed bij en hield het verschil lange tijd binnen de 5 seconden. Na een tijdje begon het harder te regenen, en werd het ook binnen nat, en nu liep BFP iets verder weg, al bleven de verschillen nog vrij klein. Ook andere teams drongen wat aan en we zakten, nadat de motor nog kortstondig was uitgevallen, terug naar plek 3. Bij de 1e kartwissel op zo’n halve minuut van de koplopers. De 2e kart bleek al snel geen beste voor in de regen, in Machelen zijn de verschillende op de karts in de regen vaak een stuk groter, en Kenny wisselde na nog een klein half uurtje te hebben gereden voor het eerst. Mathias ging rijden, en had net als Kenny alle moeite om goede tijden te klokken. De kart leek niks van tractie te hebben uit de bochten. Bij BFP was Felipe Viera ingestapt, een toprijder en altijd bloedsnel in de regen. We hadden al snel in de gaten dat het deze stint echt een kwestie van schade beperken was, want ook Mats van Kartgrid kwam op stoom en ging ons al snel voorbij. We zakten terug naar plek 5, en wat Mathias ook probeerde, we verloren gemiddeld zo’n 3 seconden per ronde. De achterstand liep dus razendsnel op en al snel lagen we anderhalve ronde achter, en het bleef regenen. Na de 2e kartwissel ging het wat beter, maar was de voorsprong van BFP al ruim 3 ronden, terwijl Kartgrid daar een halve ronde achter zat. Het begon op te drogen, en Mathias liet weten het vol te houden tot de volgende kartwissel. Halverwege de 3e stint, dus na zo’n 5 en een half uur racetijd, was het eindelijk helemaal droog, en begonnen we voorzichtig aan een inhaalslag, daar Mathias nu de snelste man op de baan was.

Ik maakte me inmiddels gereed om voor het eerst in te stappen, inmiddels half 9 ’s avonds, en ik kreeg een prima kart. Regis Gosselin reed voor nu voor BFP en was ook snel onderweg, hij reed 4 ronde en een beetje voor mij. Ik zat er super lekker in, en was duidelijk de snelste rijder op de baan. Kristof van Kartgrid had nog wat moeite om zijn ritme te vinden, en onze achterstand van ruim 2 ronden slonk nu snel. Ik reed de voorlopig snelste raceronde (54.14) en kon door constante rondetijden in mijn 1e stint meer dan een halve ronde terugpakken op BFP, en zelfs al 2 ronden op Kartgrid, waardoor ik ons terugvocht naar plek 2. Het ging zo lekker, dat ik voorlopig nog even doorging, en Jerome Verraleweck reed nu voor BFP. Wederom kon ik inlopen, en ook op Nikki Swanet van Kartgrid pakte ik tijd terug. Deze stint won ik vooral veel door heel erg constant te rijden. Want naast het snel inhalen van de achterblijvers, is constant hard rijden de sleutel in 24 uurs races. Na een uur voelde ik me nog wel OK, en ik reed door tot de volgende kartwissel, en dus gelijk 4 een 20 minuten (mijn langste stint ooit). Inmiddels lagen we minder dan 2 en een halve ronde achter op BFP en een ronde voor op Kartgrid. Gregory ging na mij, maar de pechduivel sloeg toe. We verloren onze transponder en moesten even later stoppen om deze er weer terug op te doen, verlies: 2 ronden en 15 seconden. Alle moeite van 4 uur tijd om zeep en we konden vanaf P4 weer overnieuw beginnen. De overwinning leek nu opeens heel ver weg, we lagen immers nu op 5 ronden achterstand van de kop! Maar in 24 uurs races moet je nooit opgeven voor de laatste ronde is afgelegd, en dat deden we dan ook niet.

Ik liet me in de masseerruimte goed onder handen nemen door één van de beschikbare masseurs, en daarna (rond half 3 ’s nachts) ging ik even slapen. Ondertussen reden Gregory en Kenny de longen uit hun lijf om weer naar voren te komen. Dat lukte ook, want toen ik wakker werd, was Kenny aan het rijden (bezig aan een stint van 3 uur) en lagen we alweer op plek 2, op 4 en een halve ronde van BFP en een halve ronde voor Kartgrid. Na Kenny ging Mathias voor de tweede maal rijden, en hij was zeer gemotiveerd (als altijd) om snelle stints af te gaan werken. Hij had echter niet de karts waarmee hij veel verschil kon maken, en dus haalde hij het maximale eruit om niet meer achterstand op te lopen. Het was nog steeds droog, en Annelien had ook haar debuut gemaakt in de 24 uur van Brussel, zij had ’s avonds en ’s nachts 2 keer een stint van 2 uur 10 gereden en reed zeer goed!! Ze reed voor de snelle middenmotor Traxxis Yang. Mathias reed ook 3 uur, en om 10 over half 10 (met nog een kleine 4 en een half uur te gaan) stapte ik weer in. De voorsprong op Kartgrid was 20 seconden, Bart reed daar, en ik liep langzaam ietsjes weg. Het was niet veel iedere ronde, maar steeds een paar tiende maakte dat we 2 uur en 10 minuten later wel een ronde voor lagen op Kartgrid. BFP ging vrolijk verder met datgene waar ze al ruim 20 uur mee bezig waren, knetterhard rijden en zij gingen dan ook af op de eindzege, ze lagen inmiddels weer meer dan 5 ronden voor. Ruim 2 ronden verloren wij dus met de transponder, en dan nog eens ruim 3 in de regen, precies die 5 ronden, want op het droge waren we uitstekend aan elkaar gewaagd en waren wij misschien wel iets sneller. Maar ook regen hoort bij een race als deze, al bleef die regen aan het einde van de race, ondanks wat dreiging, uit. Ik ging voor een stint van 3 uur en 20 minuten en had zo genoeg marge opgebouwd om met nog een uur te gaan nog een wissel te kunnen doen.

Gregory had de eer om de race uit te rijden, en had anderhalve ronde voorsprong op Kartgrid, die nog moesten pushen om de 3e plek te behouden, want LRT (winnaars van de afgelopen 8 uur van Brussel) kwam nog sterk opzetten. Wij reden de race uit op plek 2 met 1476 ronden, een hele mooie plek 2 moet ik zeggen! We waren dan ook trots om bij zo’n sterk bezette race, wederom het podium te kunnen beklimmen, en BFP (Amandio, Mike Derdul, Jerome, Regis en Felipe die mijn snelste ronde nog had afgepakt met 54.00) was echt de verdiende winnaar met 1481 ronden, zeer knap gereden en alle lof voor hun. Kartgrid (Mats, Jan de Winter, Kristof, Nikki en Bart) was een hele mooie 3e, ook felicitaties aan hen. Ik zelf kon terugkijken op een hele geslaagde race, super fijne stints gereden en telkens bij de snelsten op de baan, met 7 uur en driekwartier rijtijd. Ik was dan ook helemaal op, maar wel zeer tevreden en voldaan; teammaten, organisatie en natuurlijk de sponsors Mol In Action en Kinepolis bedankt en hopelijk tot volgend jaar weer!!

 
12h Middelburg, 07 april 2012

De 12 uur van Middelburg werd dit jaar voor de 2e keer georganiseerd, ik was er uiteraard weer bij, en dit keer weer eens in een nieuwe teamsamenstelling. Mijn teammaten waren Dave Adriaanse, Ted Monfils en Mathias Grooten, en er waren in totaal 11 teams aan de start.

Kwalificatie 6 april

Op vrijdagavond was de kwalificatie van een uur, en wij waren met z’n vieren present. We wisten  dat de baan vaak in het begin het snelste was, en daarom ging ik gelijk rijden om een snelle tijd neer te zetten. Dat lukte goed, ik reed een 42.51, terwijl ook Marcel op de baan was voor één van onze concurrenten, ATS racing. Hij reed 42.66. Na een kleine 10 minuten ging ik eruit en reden Mathias, Dave en Ted hun rondjes. We zaten allemaal lekker dicht bij elkaar, binnen 3 tiende! De pole tijd bleef staan, ATS bleef 2e en Tom van Klaver 4 reed naar een keurige 3e plaats (42.69).

Race 7 april

De race begon pas om 12 uur en rond 11 uur druppelden de eerste rijders al binnen. Na de briefing maakte iedereen zich klaar om te gaan starten. De baan lag er mooi bij, er was hard gewerkt door de kartbaan om de karts en alles er omheen voor elkaar te krijgen, en dat was zeker gelukt, want met een frisse nieuwe uitstraling, licht aangepaste bochten en een mooie pitstraat stonden we klaar voor de start. Marcel ging achter mij van start, en ik wist dus dat ik alert moest zijn! De start ging prima en Marcel kon op een kleine afstand volgen. Corné ging van start voor Redforce, een sterk team uit Roosendaal met verder Wouter, Mellanie en Mike. Hij werkte zich snel op naar voren en liet sterke rondetijden noteren. Marcel zijn kartje kakte een beetje in en hij verloor snel terrein op mij, en werd even later ingehaald door Corné. Corné was een klein beetje sneller als mij en zette de snelste ronde op 42.40 (om 42.44 van mij) en hij bleef steeds op een seconde of 3 achter mij. Na een uurtje was de 1e van 11 kartwissels, en Ted ging in de kart voor zijn 1e stint. Hij ging als een speer van start en reed direct in de 42. Erg knap, hij is nog maar 14 en toch al zo snel en ook constant rijden! Wouter voor Redforce reed ook goede tijden, hij bleef dan ook in de buurt op zo’n 5 seconden van ons. Nick reed voor ATS en hij verloor iets ten opzichte van ons. Ted reed een super strakke stint en liet gelijk een sterke indruk achter, hij verbaasde een hoop mensen. Hij is echt één van de nieuwe talenten van IKM en liet dat zien. Dave ging als 3e en reed tegelijk met Mike van Redforce en Annelien reed bij ATS.

Er werd nog steeds hard gereden, Dave had wat last van zijn arm, maar daar was weinig van te merken. Hij reed zoals we hem kennen, buitengewoon constant en liep daarom 3 tiende per ronde weg bij Redforce. Annelien ging nog net iets harder en zorgde ervoor dat de top 3 weer binnen een halve ronde kwam te liggen. Snap On reed een beetje onopvallend rond de 5e, 6e plaats, in de buurt van Vigio (het jongste team met Lorenzo, Tim en Giovanno), Loonbedrijf de Looff en Klaver 4 die ook lekker gingen. Ook in de achterhoede werd constant flink gestreden. Dave zorgde voor een kleine halve ronde voorsprong op de rest van het veld, en wij waren zoals ieder uur alweer druk aan het kijken voor welke karts we het volgende uur moesten gaan. Constant hard rijden, en tactisch geen fouten maken waren constant het devies. Ik ging voor mijn 2e stint en had een goede kart te pakken. Ik kon direct flink wat meters pakken op zowel Redforce als ATS. Het was een super lekkere stint, en ik kon zelfs de snelste tijd nog aanscherpen tot 42.38 terwijl de baan al duidelijk iets langzamer was geworden. Uiteindelijk kon ik dat uur echt verschil maken, iedereen wel een ronde gedubbeld en de voorsprong op Redforce was na 4 uur rijden 2 ronden. Mathias ging na mij en had een iets minder kartje als Corné bij Redforce. Corné pakte wat tijd terug en liet wederom zien het racen absoluut niet verleerd te zijn. Hij reed een zeer strak tempo (42.5/42.6) en liep zo ook verder weg van Marcel bij ATS die weer niet zo’n geweldige kart had. Mathias hield de schade zeer beperkt door heel erg constant te rijden.

Na Mathias ging ik gelijk weer rijden, een uur waarin de verschillen in de top 3 nauwelijks veranderden, omdat Nick van ATS en Wouter bij Redforce ook goed reden, al won ik in het laatste kwartier op constantheid nog wel wat. Ted ging het 7e uur doen en hij kreeg dit keer geen geweldige kart, maar ook niks om ons zorgen over te maken. Annelien reed weer sterk bij ATS en kon wat inlopen op Mike van Redforce die ook goed reed. Inmiddels was het rond etenstijd en veel rijders namen dan ook de nodige voeding tot zich, want het begon zwaar te worden en de race was nog lang, dus een beetje energie kon iedereen wel gebruiken. We wisselden vroeg omdat de 1e kart die klaarstond een goede was, en die hadden we ook meteen te pakken, het kwam precies goed uit. Dave ging weer rijden en was tegelijk met Corné van Redforce op de baan. De voorsprong was zo’n anderhalve ronde, dus de mannen en vrouw uit Roosendaal bleven prima bij en er was nog niks beslist. ATS bleef goed plakken op de 3e plek, wel op ongeveer een rondje achter Redforce, maar ze hadden zeker nog uitzicht op plek 2. Cuma reed op dat moment voor ATS en legde een prima 2e stint af. Dave was echter iets sneller en ook weer zeer constant in de 42ers, terwijl onder meer Corné daar iets meer moeite mee had. Zo wonnen we weer wat terug en ging de voorsprong weer naar 1 en driekwart ronde.

Ik ging voor mijn 4e stint met nog 4 uur racetijd te gaan. Ik had een redelijk kartje te pakken, en kon weer langzaam uitlopen op Redforce met Mellanie in de kart. ATS reed met Marcel en reed ongeveer gelijke tijden met Mellanie, terwijl ze iets minder dan een ronde achter lagen. Ivo was ondertussen ook bezig aan zijn 4e stint al voor Snap On. Hij was duidelijk dé man bij hun en was deze stint ‘on fire’. Hij was de enige die sneller dan mij was en liep zeker een halve ronde op mij in, in een uur tijd. Strakke tijden en hij zorgde ervoor dat Snap On weer op ongeveer een ronde achterstand van P3 (ATS) kwam, terwijl dat verschil al veel groter was geweest. Aan het einde van de stint ging er voor het eerst een kart stuk, helaas was dit de kart van Marcel die toch al niet zo’n gelukkige race kende. Hierdoor verloren ze een volle minuut, maar dat was nog niet het enige. Zij waren namelijk op koers om de kart van Ivo van dat vorige uur te pakken, en doordat de kart stilviel, kregen ze die kart als nieuwe kart en die moesten ze binnen een paar minuten direct weer inwisselen. En nota bene Snap On kon die kart nog een keer pakken, heel veel geluk toch wel voor Snap On die één van de beste karts dus 2 uur na elkaar had (wat eigenlijk dus niet kan). ATS met Annelien werd vervolgens direct onder druk gezet door Stefan van Snap On en het gevecht om P3 ging verder, terwijl ATS er eigenlijk vrij goed voor stond om nog een aanval te kunnen doen op P2. Maar Redforce reed tactisch goed en reden keurig verder in het 10e uur op een nu wel bijna veilige 2e plek. Mathias reed weer voor ons en die reed gewoon goede tijden. We verloren niks op de concurrenten maar wonnen ook niet veel. Maar onze voorsprong was bijna 2 en een halve ronde, en dus lekker.

Na 10 uur ging Ted voor zijn 3e stint alweer de baan op. We hadden het tactisch niet beter kunnen doen, want we hadden weer eens een goede kart te pakken. Ted was ontketend en reed veruit de snelste tijden van het veld, en daarnaast ook zeer constant. Zo ging de voorsprong naar meer dan 3 ronden voorsprong. Snap On was ATS het vorige uur nog voorbij gegaan, maar ATS bleef dichtbij. Nick ging het voorlaatste uur rijden en verloor wat tijd op Benjamin die voor Snap On bezig was aan een prima uur. Ted maakte zich om de strijd voor P3 niet druk, en focuste zich op zijn eigen tijden die hij maar bleef aanscherpen, een super mooi debuut dus voor Ted bij Veersedam!! Ik ging het laatste uur weer rijden, en ik waar ik me na de 3e stint niet zo goed voelde, had ik er nu geen enkele moeite mee om weer een uurtje te gaan rijden. We wachtten geduldig tot de goede karts binnen stonden, en ik had weer een goede kart te pakken. In het laatste uur werd de baan voelbaar weer ietsje sneller en ik reed nog een 42.44, de snelste raceronde bleef 42.38 uit het 4e uur van ons. De voorsprong groeide naar bijna 4 en een halve ronde op Redforce, maar we besloten om het laatste kwartier nog een wissel te doen. Ted had de eer om de race te finishen, dit had hij dik verdiend na zijn sterke race.

Na 12 prachtige uren van racen op het scherpst van de snede, kwamen we dan ook als 1e over de streep, met een kleine 4 ronden voorsprong. Een zeer sterke en mooie teamprestatie van ons alle vier en een heel mooi team! Door Dek Verkeersopleidingen waren er mooie bekers en voor de winnaars een veiligheids- en anti-slip training beschikbaar gesteld. Redforce kon terugkijken op een zeer mooie race en sloot af op een verdienstelijke 2e plek, felicitaties aan hen en ook aan Snap On die de 3e plek vasthielden en Ivo die net als mij 5 uur had gereden! ATS was de pechvogel van de race, zij verdienden het podium, maar waar zij tijdens de 500 ronden een gelukje hadden en 3e werden, was het geluk nu niet aan hun zijde en moesten ze genoegen nemen met de ondankbare 4e plek. Loonbedrijf de Looff werkte zich nog knap op naar een 5e eindpositie. Chapeau voor de kartbaan die de race uitstekend in goede banen heeft geleid, en kan terugkijken op een wat ons betreft zeer geslaagde 12 uur van Middelburg, op naar de volgende!!

top

3 uur Soloman Daytona Essen, 24 maart 2012

Op 24 maart deed ik mee aan een individuele 3 uurs race in Essen, de baan van het aankomende WK. Er stonden maar liefst 25 rijders aan de start waaronder het hele team van Daytona, met onder meer Max Beer, Patrick Seelinger, Maximilian Barth en Maximilian Fritz. Ook een hele Oostenrijkse delegatie met onder meer Herwig Heckl, Alex Gumpenberger, Manuel Tenschert en Simon Wagner waren van de partij. Een heel sterk startveld dus en een uitstekende mogelijkheid om ervaring op te doen en veel meters te maken. Er waren 3 gewichtsklassen, 75, 85 en 100 kilogram, ik koos net als het merendeel van alle rijders voor de 85 kilo klasse. Er was een kwalificatie/training van 30 minuten, en het begon niet zo goed. Ik stond een tijdje 13e, en zakte toen terug naar plek 16. Met nog ruim 5 minuten te gaan besloot ik van kart te wisselen, en dat pakte goed uit. Met nog maar 3 rondjes reed ik alsnog een 6e tijd, en ik had eigenlijk dus nog eerder moeten wisselen. In de top 9 stonden 7 daytona pakjes, dus ik was blij met mijn startplek, en in het 1e deel van de race wist ik zelfs op te klimmen naar plek 4 achter de drie Maximilians. Het ging erg lekker en mijn tijden waren ook constant, 1 keer zelfs 4 rondjes achter elkaar exact dezelfde tijd tot in honderdsten (en dat op een baan van 1 minuut 26)!! Ik had nummer 1 geloot, en er waren 3 kartwissels, waarbij ik steeds als eerste werd binnengeroepen. Dat was wel een nadeel, en ik zakte dan ook terug naar plek 6 na de wissel.

Ik kon een lekker ritme aanhouden en de mannen voor me bleven in zicht, ik reed gelijke tijden met Maximilian Barth, alleen Max Beer en Maximilian Fritz gingen er een klein beetje vandoor. Na anderhalf uur was de 2e van 3 kartwissels, en deze duurde in plaats van 1 minuut (zoals de 1e en de 3e), 3 minuten. Dat was wel lekker om even iets te drinken en te rekken en strekken, want het begon al best zwaar te worden. Vooral alle snelle doordraaiers begon je wel te voelen in nek en borstkas. De 3e kart was mijn minste, maar ik bleef op plek 6 want veel andere rijders gingen ook iets langzamer, en ik probeerde de schade zoveel mogelijk te beperken. Een andere Nederlander aan de start was Maikel van Beek die ook mee gaat doen aan het WK en vandaag als training zijn debuut maakte in Essen. Ik ging de laatste drie kwartier in en ik kwam nog in gevecht met Giovanni Nigliazzo voor P6, maar hij kwam er langs en ik moest uiteindelijk genoegen nemen met P7 in de eindstand. Een plek waar ik erg tevreden mee was, want met de meeste Daytona mannen kon ik goed strijden, en dat geeft vertrouwen richting de 24 uur en het WK! Alleen Maximilian Fritz (die de race won) en Max Beer waren vandaag nog wel een klasse apart, maar ik bleef wel als laatste gewoon nog ruim binnen dezelfde ronde!

3 uurs race Daytona Essen, 03 maart 2012

Op zaterdag 3 maart deed ik samen met Mathias mee aan een 3-uurs race in Essen, een mooie voorbereiding op het WK van aankomende zomer dat daar dit jaar wordt gehouden. We hadden er allebei slechts één keer eerder gereden, en dus was het fijn om weer eens wat meters te kunnen maken op de lange en uitdagende Duitse baan. Rond 11 uur ’s ochtends begon de vrije training en tegelijkertijd ook de kwalificatie van 40 minuten, Mathias reed de eerste 20 minuten, en ik deed de 2e helft. Dit keer was het buitenstuk niet bij de baan en reden we dus op het binnenstuk van een kleine anderhalve minuut lang. De kwalificatie redelijk, we belandden op plek 9e van de 28 teams, maar de tijden zaten heel dicht bij elkaar, 1 tiende sneller en we hadden 4 plaatsen hoger gestaan. Ik begon de race en iemand probeerde me gelijk in te halen (wat overigens niet lukte), maar daardoor verloren we gelijk een klein beetje de aansluiting. Even later kwam Jos Smit van Mystery Racing achter me, die was iets sneller en ik besloot hem voorbij te laten en hem te volgen. Al snel daarna maakten wij onze 1e van 4 verplichte rijderwissels. Mathias en ik reden met hetzelfde gewicht (7,5 kilo in de linker zijbak, minimumgewicht was 80kg), maar je moest persé de gewichten verwisselen en hiermee verloren we iedere stop veel tijd op mensen die met een stoeltje reden of simpelweg geen gewicht nodig hadden. Maar Mathias begon aan een inhaalslag en zette mooie constante tijden neer, op dat moment slechts 3 tiende achter de snelste tijd van Daytona (niet veel op zo’n lange baan).

Er werden naast de rijderwissels 3 kartwissels gedaan, en de eerste was voor de rekening van Mathias. Hij vertelde me echter dat hij nodig naar het toilet moest en dus besloten we 2 rijderwissels achter elkaar te doen vlak na de kartwissel. Hier liep onze race volledig de mist in, want bij het inkomen van de pits schoot Mathias net voorbij de knop die hij in moest drukken. Hij probeerde zich nog terug te rollen, maar de man van de baan gebaarde dat hij door mocht rijden, echter Mathias begreep dit verkeerd en dacht dat hij de stop helemaal over moest doen, en zo verloren we kostbare seconden. Een ronde later dan echt gewisseld, maar in zijn haast naar het toilet, vergat Mathias in eerste instantie om te wegen, en omdat hij buiten de pits was geweest, kregen we een stop and go penalty, weer 15 seconden verloren. We wisselden gelijk weer en Mathias ging verder. De straffen waren allemaal niet zo erg, want het bleef uiteindelijk toch een training voor ons en het ging dus veel meer om het rijden dan om de uitslag, al hadden we natuurlijk liever niks tegen gehad en meegedaan voor het podium. Dat zat er nu helaas niet meer in, want er werd door veel (hoofdzakelijk Duitse) teams hard gereden. Ook Mystery Racing met Jos ging goed, zij reden wel in de top 3.

Met nog een goed uur te gaan ging ik erin om de race uit te rijden, en ging Mathias op naar Eupen om daar nog mee te doen aan de 1000km. Ik reed in mijn 2e ronde al 1.26.7, maar moest na 4 ronden wisselen van kart en kreeg een kart die een stukje minder was. Het was dus roeien met de riemen dit ik had en hierdoor kon ik niet heel veel inlopen op de teams voor ons. Maar ik kreeg wel meer en meer vertrouwen in de baan, er was in verhouding tot de vorige keer een stuk meer grip, en het verschil van mijn tijden met toppers als Max Beer was al veel kleiner dan de vorige keer! Nog zeker niet snel genoeg, maar daarom waren we daar ook! Met de laatste kart kon ik vanaf een 17e plek opstomen naar plek 11, tot ik in de laatste ronde flink aan de kant werd gebeukt, waardoor we nog weer 2 plekken verloren (en niemand die er er iets van zei). Maar het gevoel was goed, ik had lekker gereden en mensen ingehaald, dus een mooie training op naar het WK is het zeker geworden! Helaas doorbreekt het wel een reeks van 7 opeenvolgende overwinningen, en 13 races achter elkaar podium. Leuke statistieken, maar niet belangrijk, veel belangrijker is hoe het straks gaat op het WK in juli, ik kijk er alvast naar uit!!

top

Individueel Open Zeeuws Kampioenschap 2012

4/5 februari 2012 Indoor Karting Middelburg

In het eerste weekend van februari stond het Open Zeeuws Kampioenschap weer op het programma bij Indoor Karting Middelburg, het zouden 2 fantastische dagen worden met veel spectaculaire races, hele snelle tijden, gelijkwaardige karts en heel veel blije en tevreden gezichten! Zo’n 55 rijders stonden aan de start in de verschillende klassen, hiervan mochten 18 deelnemers het podium op zondagmiddag beklimmen. Daaronder 6 verschillende kampioenen, en van de 6 kampioenen liefst 4 karters met het maximale puntenaantal van 120, 2 van die vier verdedigden met succes hun titel van vorig jaar en 1 van die 2 werd voor de 6e keer op rij kampioen. Wie dit allemaal precies waren blijkt wel uit mijn verdere verslag, wat ik deze keer per klasse heb uitgewerkt!! Dank aan alle mensen van Indoor Karting Middelburg voor weer een perfect georganiseerd kampioenschap!

Mini’s

De mini’s, het woord zegt het al, is de klasse van de allerkleinsten, de nieuwe talenten en deze reden hun races in de kinderkarts. In de kwalificatie was het enorm spannend, de 1e plek versprong iedere minuut en na 5 minuten wist Zoë Ram de pole position te pakken met een hele knappe tijd. In de 1e race op zaterdag werd er heftig gestreden, en de dames deden het heel erg goed, Demi Poleij kwam naar voren en pakte een hele mooie overwinning in de 1e heat, daarachter kwamen Jesse Boucherie en op de 3e plaats was de kampioen van vorig jaar gefinisht, Gino Focke die van plek 5 naar voren was gestoven! Zoe eindigde als 4e en hierdoor was de stand heel erg spannend na dag 1. Op dag 2 werd het niet minder spannend, Demi wist de 2e race ook te winnen, en daarachter was het Gino die wederom een prachtige inhaalrace reed en zo P2 pakte. In de finale van 15 minuten waren er nog kansen voor verschillende mensen om het eindpodium te mogen beklimmen, Demi stond de overwinning niet meer af en kroonde zich door een 3e overwinning op rij terecht tot Zeeuws Kampioene bij de mini’s! Zoe werd prachtig 2e, Gino deed wat ie kon maar het was net niet genoeg om net als vorig jaar het podium te halen, hij werd 4e op 1 puntje van Jesse die keurig 3e werd.

Junioren

Bij de junioren een bomvol startveld, maar liefst 14 jonge honden stonden op zaterdagochtend te popelen om van start te gaan en het was schitterend om te zien. Ze reden dit jaar ook voor het eerst met een minimumgewicht, en wel van 60 kilogram. De kwalificatie was spannend en voor de pole draaide het uit op een mooie tweestrijd tussen Ted Monfils en Lorenzo Stolk. Om en om stonden ze op kop, maar bij het vallen van de vlag was het Ted met een 42.12 die de pole pakte, een erg knappe tijd! Mo Staal, Jitse Roest en Giovanno van de Broek zaten enorm dicht bij elkaar op de plekken 3 tot en met 5. De eerste race was aan de kop niet bijzonder spannend, Ted nam van kop af aan een kleine voorsprong en liet die niet meer uit handen glippen, hij klokte een ongelooflijk snelle tijd van 41.91! Lorenzo reed naar een mooie 2e en plek, en Mo reed heel erg knap mee aan kop met snelle tijden en werd zo 3e. Daar achter was er een zeer felle strijd in het middenveld, uiteindelijk gewonnen door Jitse die knap plek 4 pakte. Op zondagochtend was nog alles mogelijk en ze hadden er allemaal weer veel zin in, de 2e race was er eentje om op het puntje van je stoel te gaan zitten. Ted en Lorenzo maakten er aan kop een prachtig duel van en in de allerlaatste ronde wist Lorenzo de leiding nog over te pakken van Ted met een zeer verrassende actie. Echter kwam Lorenzo een halve seconde na het aflopen van de computer over de meet en daardoor telde de actie niet meer zo was in de briefing uitgelegd, erg jammer voor hem, een meevaller voor Ted! Mo werd na een felle strijd opnieuw 3e en bleef dus keurig op koers voor een podiumplek. In de finale gebeurde er in de top 3 weinig meer, Ted liet er geen gras over groeien en pakte overtuigend zijn 2e Zeeuwse titel op rij. Felicitaties aan hem, ontzettend knap gereden en ook Lorenzo deed het super, hij dook nog even de 41ers in op zondag en werd in het kampioenschap 2e. Deze 2 jonge mannen laten echt al heel goed racewerk zien, en dat beloofd nog voor de toekomst! Mo eindigde het kampioenschap op plek 3, en deed dat als nieuwkomer heel erg mooi, Jitse werd keurig 4e, Maarten v/d Laars 5e en de jarige Giovanno werd door een sterke 2e dag nog netjes 6e.

Dames

Bij de dames een mooi startveld van 7 meiden, allemaal gecompenseerd tot 75 kilogram en de kwalificatieuitslag was hier eigenlijk veelzeggend over de rest van het weekend. Annelien reed heel erg hard in de 5 minuten durende kwalificatie (42.4). Kim Oomen verruilde voor 1 weekend even het buitenasfalt voor de indoorbaan en liet gelijk zien waarom ze altijd zo goed scoort in de outdoor wedstrijden, ze pakte direct P2 voor Febe de Krijger. Zowel de 1e als 2e race, waren het Annelien en Kim die eigenlijk zonder al te veel problemen, en met hele goede tijden, de 1e en 2e positie in beslag namen. Daarachter was er een mooie battle om plek 3, soms gewonnen door Febe, dan weer daar Mellanie Motz. Voor de finale stond Annelien er daarom goed voor en ze maakte het prachtig af door in de finale een uitermate goede race te rijden (snelste tijd 42.2!!, hiermee had ze bij de mannen ook zeker in de top 3 meegedaan!), terwijl Kim de 2e plek niet meer in gevaar liet komen. Febe en Mellanie vochten om plek 3, uiteindelijk werd Mellanie in de finale netjes 3e, maar was het Febe die aan het eind van het weekend het eindpodium mocht beklimmen. Na een aantal keer 3e was het Annelien dan toch gelukt om kampioen te worden, proficiat!!

Vedergewicht

De lichtgewichtklasse bij de senioren was goed bezet dit jaar met 10 rijders, en voor het eerst deed ik ook in deze klasse mee. Want waar ik de afgelopen 3 jaar kampioen werd in de middenklasse, zat ik nu onder de 75 kilogram en deed ik met de lichtste rijders mee. De concurrentie was fors met onder meer WK finalist en Veersedam teammaat Marcel Kouijzer, en ook 2-voudig kampioen in deze klasse Ivo van Egmond stond aan de start. De spanning bleek ook gelijk uit de kwalificatie waarin ik al heel snel een 42.4 klokte, maar hij daarna niet meer onder door ging. Dit terwijl Ivo harder en harder ging en in de allerlaatste ronde ging hij naar een 42.36. Echter vlak daarachter kwam ik nog over de streep, en met een 42.31 pakte ik alsnog de pole. Marcel reed naar plek 3. In de eerste race kon ik een heel klein gaatje slaan naar Ivo en die besloot na een ronde of 3 te proberen P2 vast te houden en ging in de verdediging. Ik kon hiervan profiteren, en met zeer constante tijden naar mijn 1e overwinning van het weekend toe rijden. Marcel haalde het beste in zichzelf boven en pakte Ivo voor de 2e plaats, terwijl achter de top 3 ook heftig werd gestreden om iedere plek. Malcolm Poppe werd netjes 4e, Tom Aarnoutse pakte plek 5.

Op zondagochtend weer nieuwe kansen voor iedereen, en de 2e race zou een knotsgekke worden. Mijn start was slecht en Marcel zat direct boven op mijn bumper, in de 2e bocht gooide hij zijn kart ernaast en probeerde mij in te halen. Ik werd deels in mijn zijkant geraakt, waardoor ik bijna stil stond, de actie was op het randje, maar hij was ok, en ik viel terug tot plek 6.

Zo leek het allemaal op rolletjes te gaan, maar opeens moest ik toch even alle zeilen bijzetten. Ik begon aan een opmars door eerst Robbert van Zetten in te halen, die een halve ronde later zonder pardon mij gewoon weer probeerde in te halen! Geweldige gevechten, maar gelukkig kon ik er voor blijven want ik wilde snel weer naar voren. Aan kop hadden Ivo en Marcel 2 keer van positie gewisseld en de 2e keer kwam Marcel aan de buitenkant te zitten en verloor hierdoor veel plaatsen. Zelfs ik kon hier van profiteren door gelijk aan de binnenkant aan te sluiten bij Tom, en pakte zo plek 4 terug. Ik wist echter dat de heat kort was en ik moest haast maken. Zonder te twijfelen haalde ik ook Tom en daarna Malcolm in, om vervolgens alles te geven om nog bij Ivo te komen. Ik reed 6 ronden achter elkaar 42.0 en met minder dan 2 minuten te gaan kon ik toch weer aansluiting krijgen bij Ivo, die direct begon te verdedigen. In het nieuwe bochtje naar rechts zag ik echter een klein gaatje en daar dook ik meteen in!  Schitterend, want zo won ik ook deze race nog, al was het door het oog van de naald, maar wel met een heerlijk gevoel, want wat een inhaalslag. Marcel pakte op gepaste afstand van Ivo de 3e plek. De finale zou voor mij gelukkig iets meer volgens ‘het boekje’ verlopen, ik pakte een goede start en was er direct als een haas vandoor. Ivo en Marcel ging in de strijd om plek 2, en ik zat in een heerlijke flow waarin eigenlijk alles lukte. Zelfs de lang begeerde 41er kon ik er vlak voor het einde van de finale nog uitpersen, een 41.96 en daarmee zelfs de snelste dagtijd, echt super. Ivo maakte geen enkele fout en pakte toch weer heel knap een 2e plek, voor Marcel die 3e werd en met zijn 17 jaar nog genoeg jaren voor zich heeft. Tom pakte plek 3 in de finale en een hele mooie 4e plek in de eindstand, super! Maar de titel, die was voor mij, en ook al was het alweer de 6e achtereen, ik was er wederom echt heel erg blij mee, weer andere tegenstanders verslagen, en niet de minsten. Met een zeer tevreden gevoel kon ik daarom ook het podium opstappen en het weekend afsluiten. Het blijft iedere keer heerlijk om toch weer als winnaar het podium op te kunnen stappen, en de laatste 5 jaar ook ongeslagen, alle races en kwalificatie gewonnen (al was het dit keer weer erg close af en toe!).

Middengewicht

Bij de middengewichten verrassend genoeg iets minder deelnemers dan vorig jaar, maar wel een aantal hele snelle. De kwalificatie was om te smullen, pas in de laatste seconden was duidelijk wie er pole pakte, en dat was Mark Edelijn, al jarenlang vaste deelnemer en hij verzekerde zich door een hele slimme en mooie slipstream van pole!! Daar achter Daan Pas, vorig jaar 2e in deze klasse, en 3e Jacky Gideonse ook heel dicht bij. In de 1e race sloeg Daan echter meteen zijn slag, hij haalde Mark netjes in en gaf daarna geen cadeautjes meer weg, hij hield alles keurig dicht en pakte de overwinning. Jacky glipte met Daan mee naar plek 2, Mark werd 3e voor Raymond Ram en Eddy v/d Male. Wie eigenlijk ook mee zou doen was Mathias Grooten, mijn goede Belgse kartvriend, maar die had zich helaas verslapen en was niet present. Tot verbazing van velen had hij (fanatiek als ie is), echter toch de moeite genomen om op zaterdagavond nog helemaal naar Middelburg te komen, om op zondag toch mee te doen. Helemaal van achteren begon hij op zondagochtend aan een opmars, en zorgde ervoor dat zich een spectaculaire race afspeelde. Hij haalde de ene na de andere in, en toonde zijn klasse door de race net achter Daan als 2e af te sluiten met veruit de het beste gemiddelde. Zelf was ie nog niet tevreden, Daan wel want die won keurig netjes race 2 en voor hem liepen de races volgens plan. Mark werd 3e, terwijl Jacky nog van alles meemaakt en zelfs met kart en al loskwam van de grond in een duel met Raymond. In de finale was het Daan die van kop af aan de leiding nam, en die niet meer afstond, zeer geroutineerd en zelfverzekerd, pakte hij voor volgens mij al de 3e keer de titel in deze klasse, chapeau! Mark werd met nog een mooie 42.64 (op 90 kilogram) 2e en Jacky 3e, ook voor hen de felicitaties. Mathias moest weer helemaal van achteren komen, en bleef dit keer steken op plek 4.

Koningsklasse

Bij de zwaargewichten dit keer een uitgebreid deelnemersveld met stuk voor stuk grote kerels natuurlijk. Niet 1, 2, 3 de mensen waarvan je zou verwachten dat ze (aan hun postuur en met name de lengte te zien) heel goed in karten zouden zijn, maar het niveau lag hoger dan in vele andere jaren (op de jarenlange dominantie van Leroy Wehmuller na, die helaas dit weekend door rugklachten verstek moest laten gaan). Maar genoeg andere toppers die het leuk maakten, zo was daar Patrick Bakker die in de kwalificatie liet zien waarvoor hij gekomen was, de titel pakken, en hij zette op 100 kilogram een scherpe tijd neer. Edward Vlugt deed voor het eerst mee in Middelburg, maar pakte wel meteen plek 2, voor IKM medewerker Simon Joosse. De 1e en de 2e race werden met redelijk grote overmacht gewonnen door Patrick, die vele mensen deed verbazen door 42.89 te rijden, echt een hele knappe tijd op dat gewicht. Achter Patrick was Edward de duidelijk nummer 2, hij reed vaak weg van de nummers 3 en verder, en deed dat heel netjes. Op plek 3 was het tweemaal Simon, maar daar achter onder meer Jacco Schou, Mike Frijters, Cristiaan Meijer en Martin Kootstra op het vinkentouw. In de finale wist Mike zelfs de 3e plek te pakken na een heel mooi gevecht met Jacco en Simon. Simon behield wel zijn 3e plek algemeen, terwijl Martin en Jacco 4 en 5 werden. Daarvoor Edward, die de 2e plek voor zich op eiste, en Patrick werd voor het eerst Zeeuws kampioen en scherpte in de finale én passant zijn snelste tijd nog even aan naar 42.76, allen gefeliciteerd!!

top

Austrian Indoor Masters, Kottingbrunn (A), 28 januari 2012

Op donderdag 26 januari vertrok ik met Mathias Grooten per auto richting Oostenrijk voor de 4e race van de Austrian Indoor Masters (AIM), zeg maar het Oostenrijk indoor kampioenschap. Op uitnodiging van Werner Trügler (wereldkampioen 2005) deden we met zijn team mee aan de 12 uur durende race te Kottingbrunn, ten zuiden van Wenen. We reden samen met Alex Gumpenberger (wereldkampioen 2006) en dus reed ik met allemaal oud wereldkampioenen! Mathias had al tweemaal eerder meegedaan aan de AIM. Na een reis van 11 uur kwamen we aan bij het appartement van Werner in Wenen, daar gingen we ’s-ochtends eerst slapen. Later die dag, aan het eind van de middag, gingen we voor het eerst naar de kartbaan om 2 trainingssessies te doen. Het ging lekker en de baan was leuk, hoewel we nog niet met de wedstrijdkarts (van de organisatie en niet van de kartbaan) reden. Wel was al duidelijk dat de baan erg snel en vooral ook heel erg zwaar was!

Na een diner in Wenen gingen we rond middernacht weer naar de kartbaan voor de race. We hadden eerst een 45 minuten durende kwalificatie, waarin we alle vier even reden. Mathias en ik reden beiden 38.1, goed voor een 8e plek op de startgrid. Er waren 18 teams en het zat ontzettend dicht bij elkaar, 1 tiende sneller en we waren vanaf plek 3 gestart. De race bestond uit 12 stints van een uur met ieder uur een andere kart. 9 stints was het minimumgewicht 75 kilogram, 3 keer 90, een mooi systeem waarbij zware rijders niet benadeeld worden. Mathias beet voor ons (we heetten trouwens KVK World Team) het spits af en vanaf de (rollende) start rukte hij direct op naar voren. Hij kwam beter en beter in zijn ritme en haalde de ene na de andere in. Uiteindelijk lagen we na een uur rijden al op de 3e plaats, achter de teams van Gebrüder Weiss en Medlog. Als 2e ging ik rijden en dat was meteen de minste kart die wij de hele race zouden krijgen. Niet lekker om mee te beginnen maar ik moest er het beste van maken. We verloren wat tijd op de concurrenten, zeker omdat het niveau erg hoog lag en de meeste teams constant hard gingen. Ik probeerde wat ik kon, maar we zakten terug naar plek 6, en ik had direct al veel pijn in mijn rug door het gestuiter en de vele grip die er lag, en dat met nog 3 stints te gaan!!

Na mij was het voor het eerst de beurt aan Alex, en die ging prima. Vooral in het begin was hij bij de snelsten op de baan, later zakten zijn tijden ietsje terug, maar we kwamen in ieder geval weer naar plek 4 toe. Als 4e ging Mathias weer, Werner zou maar 1 stint rijden omdat hij veel last van zijn rug had. Mathias had een redelijk goede kart en reed dan ook een goede stint. Het was stuivertje wisselen in de top 5, alleen Medlog had inmiddels wat afstand genomen en lag op plek 1. Mijn beurt was weer in de 5e stint en dit keer had ik een prima kart. Ik was nu bij de snelsten op de baan en kon zo weer veel tijd goedmaken. Ik kwam terug naar de 2e plek en dus lagen we weer volop in de strijd om de voorste plaatsen. Na mij ging Werner zijn stint rijden en hij had een hele goede kart. Zijn stint viel echter een klein beetje tegen, want waar we met die kart juist wat hadden moeten terugwinnen, verloren we juist erg veel en vielen we weer terug naar een 4e plek doordat 2 be Found  en Gebrüder Weiss ons inhaalden. De 7e stint was weer op 90 kilo en werd wederom gedaan door Alex. Hij reed redelijk, maar kon niet echt ver terugkomen.

Inmiddels was de ochtend aangebroken en waren er nog 4 uur te gaan, het was zwaar maar te doen, en Mathias ging aan zijn 3e stint beginnen. Mathias en ik waren de enige rijders van het hele veld die 4 uur reden, volgens sommigen gekkenwerk! Mathias had geen geweldige kart, maar wist de schade te beperken, sterker nog, hij reed verrassend snelle tijden in de 37ers. Ondertussen was ook Mario Novak aan het rijden voor Medlog, hem kende ik nog van het IKWC afgelopen zomer, en hij reed hier ontzettend sterk. Medlog leek in een uitstekende positie om de race te winnen. Achter Medlog was het 2 be Found dat zich nestelde op een 2e plaats, terwijl Mathias weer terugkwam naar plek 3. Voor mij zat de kartloting niet echt mee en in mijn 3e stint had ik wederom een mindere kart en wederom was het een kwestie van schade beperken. Ik zat er (ondanks de pijn) wel lekker in en kon lekker constant rijden op de mooie en uitdagende baan.

Na 9 uur rijden was de laatste stint op 90 kilogram, weer gereden door Alex, en die reed met een goede kart niet echt geweldig. We zakten weer naar plek 4 en het werd nog moeilijk om het podium te bemachtigen. Mathias en ik deden de laatste 2 stints, en weer stelde Mathias orde op zaken door Gebrüder Weiss weer in te halen en zo weer de 3e plek te pakken. De eerste 2 teams reden in ongewijzigde volgorde te ver voor ons uit, en ondanks een goede laatste stint van mij, konden we daar niets meer aan veranderen. Manuel Tenschert (ook WK finalist van afgelopen jaar) reed sterk voor 2 be Found die de race als 2e eindigden. Wij werden uiteindelijk 3e en dat was toch wel een mooi resultaat, en daarom waren we ook zeker tevreden! Een mooi debuut (voor mij) in de AIM! Met plezier keken we dan ook terug op de erg zware, maar mooie race, en met veel voldoening ook vooral.

top
Volledige uitslag:
 
1. Medlog
2. 2 be found KRT
3. KVK World Team
4. Underdogs Racing
5. Gebrüder Weiss
6. Meditec
7. Scuderia URT
8. U-Dogs
9. Ruck Zuck KRT
10. Power on Racingteam
11. Team Hungary
12. Bulldogs
13. Hotkart
14. Medlog Turtles
15. Dörflinger Racing
16. SD-Rockets
17. Roadlife
18. Virgin Kart Team
 

Terugblik 2011 en Vooruitblik 2012

2011 zit er op en dus tijd om terug te blikken of juist om alweer vooruit te kijken naar het komende jaar. Ik doe het beiden en om te beginnen een kijkje terug in het afgelopen jaar. Allereerst hebben natuurlijk het verlies van Didier Hulders en Romke Hioolen veel indruk op mij gemaakt. Ook in de kartwereld gaat dit niet aan ons voorbij, maar gelukkig houden we wel de mooie herinneringen.

Voor wat het karten betreft kan ik niet anders zeggen dan dat het weer een succesvol jaar was, om met de feiten te beginnen: 83 races, 34 overwinningen, 64 podiums, 29 snelste raceronden en 20 pole positions. Cijfers zeggen natuurlijk lang niet alles, wat veel meer zegt is bijvoorbeeld de individuele Zeeuwse titel die ik in februari voor de 5e opeenvolgende keer op mijn naam zette bij Indoor Karting Middelburg. Persoonlijk vind ik dit altijd één van de mooiste kartweekenden van het jaar en daarom des te mooier om telkens te winnen. In juni was ook de Zeeuwse titel voor teams weer een prooi voor ons team, Veersedam Auto waarmee we al voor de 6e opeenvolgende keer kampioen werden. Het lijkt al normaal te worden, maar kampioen worden went nooit en blijft ieder jaar weer speciaal! Kampioen worden was me in het Nederlands kampioenschap voor teams, de Master Kart Series, nog nooit gelukt. Het enige doel voor dit jaar was dan ook om de titel te pakken, en samen met teammaat Dave Adriaanse deden we een gooi naar de titel. Maar helaas waren 3 overwinningen en 8 podiums niet genoeg om RN Racing te verslaan, en dus werden we voor de 2e keer 2e. Zeker niet iets om ons voor te schamen, want het niveau lag hoger dan ooit en verwacht. Wel moet gezegd worden dat de veel te zachte banden de competitie niet echt positief beïnvloedden.

Het indoorkart seizoen had zoals de laatste jaren gebruikelijk zijn hoogtepunt in de zomermaanden, met het Indoor Kart World Championship. Ongekend populair dit jaar, met liefst 188 deelnemers in het Belgische Eupen. Ik beleefde het beste WK dat ik ooit heb gereden, beloond met een schitterende 3e plek achter de toppers Kenny Geldhof uit België die de wereldtitel prolongeerde, en debutant Max Beer uit Duitsland. Ik zelf kan niet anders dan super tevreden zijn, 4 overwinningen en 6 podiums, en ook top 5 in de finale voor het 4e jaar op rij. Ik ben nu de enige rijder die ooit 3 maal achter elkaar het eindpodium heeft weten te bereiken, super! Maar natuurlijk rest er nog 1 plekje op dat eindpodium dat ik graag nog eens zou willen beklimmen. Dit jaar deden we voor het eerst met een kartclub mee uit Zeeland, Leroy Wehmuller, Marcel Kouijzer en Corné Snoep hielden zich fantastisch staande op het sterk bezette WK. Allen stonden ze op het podium (Corné zelfs met 2 geweldige overwinningen) en samen haalden we hierdoor een 3e plek in het teamklassement, echt briljant!

2011 was ook een jaar van heel, heel veel endurance races. Om vlak bij de deur te beginnen, in Middelburg behield ik mijn ongeslagen status in endurance races sinds 2007, en dat in bijna allemaal verschillende teams! Ik ben benieuwd wie deze reeks als eerste kan doorbreken. Dit jaar won ik samen met de Belgen Mathias Grooten, Robin Borremans en Mats de Jong de 12 uur van Middelburg (de langste race ooit gehouden in Middelburg) en met Annelien en Mathias de 500 ronden van Middelburg (voor de 5e keer op rij). Een hoogtepunt van het jaar was ook de winst in de 24 uur van Eupen met Bluestar en de podiums in de 12 uurs races van Eupen 2x en Puurs. Daarnaast wonnen Annelien, Mats en ik de 10 uurs race van Roosendaal met grote voorsprong. In Brussel werd ik met Mats 2e in de 8 uur van FKI en ik won de 2 uurs eindejaarsrace te Sint Niklaas. In mijn 1e jaar in het Belgisch Kampioenschap Indoorkarten, de KartGrid Cup werd ik prachtig 3e achter Mats en Mathias, ook in teamverband samen met de snelle Belg Bart van de Vel werden we 3e.

Waar het indoor enorm druk was, was het met buitenkarten akelig rustig dit jaar, nauwelijks gereden in de Rotax Max. Nog wel een jaar gereden in de prokart met de Kings of Karting samen met Dave, Jan-Willem de Coninck en René Joziasse. Één van mijn mooiste overwinningen OOIT behaald in Hahn tijdens de 1e race en verder nog een mooie race gewonnen in Emsbüren. Maar naast veel mooie moment waren er ook teleurstellingen met als dieptepunt de seizoensafsluiter waar we de titel in handen hadden maar we uitvielen met pech. Zo werden we (weer) teleurstellend 2e net als vorig jaar.

In 2012 geen Kings voor mij maar des te meer indoorkarting. Zo staat het WK uiteraard weer in de planning, hoewel momenteel nog niet bekend is in welke vorm en waar het WK komend jaar naar toe gaat. Het zal wel in Europa zijn en van 22 tot 29 juli, maar we wachten rustig af. Half januari zal er meer nieuws komen van de vernieuwde organisatie. Ook weer een nieuw seizoen KartGrid Cup met Bart van de Vel en MKS met Dave Adriaanse en Marcel Kouijzer. Ook ben ik weer van plan om de 24 uurs races van Brussel, Eupen en Essen mee te doen, en ik ga mijn debuut maken in de Austrian Indoor Masters, al eind januari met de 12 uur in Kottingbrunn (Oostenrijk). Tevens is er waarschijnlijk een Nederlandse indoor huurkart competitie op komst in 2012 waar ik ook dolgraag aan de start wil verschijnen met een snel team, maar die bekendmaking laat nog even op zich wachten. Samen met Cuma Kastaci, Ivo van Egmond en Dave Adriaanse doe ik voor IKM ook mee met de Bitemedia competitie in Roosendaal, en met Jos Boone, Marcel, Dave en Leroy gaan we voor onze 7e ZIKK titel. Ook het Zeeuws kampioenschap  op 4/5 februari wil ik erg graag weer winnen net als vele andere races waar ik aan mee ga doen! Genoeg dus om weer naar uit te kijken en me weer op voor te bereiden. Ik zal niets aan het toeval over laten en me fysiek goed voorbereiden op hopelijk opnieuw een succesvol seizoen.

top