Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

Red Racing end of the year event

Ruben uitgenodigd voor Race of Champions en gala in Italië
Mantova, 16 december 2017

Op vrijdag 15 december vloog ik naar Bologna voor een heel speciaal evenement, ik was door het Italiaanse kartteam van Red Racing, verbonden aan Ferrari, uitgenodigd om hun eindejaars evenement bij te wonen en mee te racen in verschillende kartraces. Op vrijdagavond arriveerde ik in Mantova en maakte ik kennis met een aantal mensen van het team en samen met enkele andere internationale rijders proefden we van de Italiaanse keuken tijdens een lekker diner. Rond middernacht gingen we na sluitingstijd nog even naar de vlakbij Mantova gelegen indoorkartbaan genaamd Goparc. Een geweldige hal met een heel mooi circuit zoals er maar een paar zijn in Europa. We reden een aantal rondjes in de elektrische karts die zelfs een differentieel hadden, vrij uniek voor indoor karts en dat was ook best even wennen qua rijstijl. Op zaterdag was het grote event. Het begon met het hoofdtoernooi dat bestond uit enkele kwalificatieronden, een halve finale en een finale voor de beste 8 rijders. Zo’n 50 rijders hadden zich ingeschreven waarvan het grootste deel uiteraard uit Italië afkomstig. Onder de deelnemers waren ook Italiaanse racehelden als Giorgio Pantano (oud formule 1 coureur en GP2 kampioen) en Davide Forè (één van de meest succesvolle outdoor karters met 5 wereldtitels in de afgelopen 20 jaar), die net als 5 andere kampioenen en ik waren uitgenodigd voor dit evenement, een hele eer voor mij om in zo’n rijtje te mogen staan.

25348319_10214561582423587_626184608688446599_n

Tijdens de kwalificaties reden we in de standaard elektrische karts, niet mijn favoriete type karts maar wel leuk om eens te proberen en zeker ook een uitdaging om gelijk snel te zijn. Dat lukte gelukkig aardig en ik kon me uiteindelijk opwerken naar een 1e startpositie in de laatste van 4 halve finales. Achter mij stond de Brit Colin Brown, voormalig wereldkampioen outdoor karten en hij was zijn snelheid nog niet kwijt. Ondanks dat hij niet vaak meer rijdt kon hij me het vuur aan de schenen leggen en we hadden een hele leuke battle die hij uiteindelijk won. Maar ik was content met de 2e plek want de eerste 2 plaatsten zich voor de finale waarin in de snellere versie van de elektrische karts werd gereden. In de 5-ronden durende kwalificatie wist ik de 4e tijd te rijden. We vertrokken middels een stilstaande start waarbij de elektrische karts van hun plaats vlogen. Ik moest even inhouden voor de rijder voor me die geen goede start had en zo wurmde Pantano zich vanaf plek 5 voorbij mij. Daarna kon ik versnellen en al snel 2 man inhalen, ik kwam zo op plek 3 te liggen. De koploper was de Italiaan Orlando Sidoti die dezelfde kart had geloot als in de kwalificatie en hij was gevlogen. Ik kwam nog tot op 3 tienden van Pantano maar finishte uiteindelijk als 3e, een mooi resultaat in dit deelnemersveld en met heel weinig training.

Zoals het de Italianen betaamt houden ze wel van show en die kwam er, met demo’s van verschillende rijders in KZ en 100cc karts, de hele hal stond blauw van de uitlaatgassen en rook van de banden wanneer er donuts werden gemaakt. Daarna stond er nog een Race of Champions op het programma waarin de 8 kampioenen in Sodi karts met een Rotax Max motor (!) streden tegen één van de rijders van Red Racing. Een zeer spectaculair gebeuren waarbij 2 ronden werden afgelegd en de 2 rijders aan de andere zijde van de baan (een halve ronde van elkaar) startten. Daarna wisselden we van kart en indien het na 2 duels 1-1 stond was er nog een 3e ronde. Ik wist mijn 1e confrontatie vrij makkelijk te winnen, het was erg gaaf om met deze karts door de hal te vlammen. Helaas liep het programma wat uit waardoor we de laatste ronden niet konden afmaken, er stonden namelijk weer andere mensen ingepland en dus werden alle 5 nog overgebleven rijders beloond met een mooie trofee.

25398839_2010494919209225_4052773909663273886_n

Het hoogtepunt van de avond kwam echter nog, niet op de baan maar in de feestruimte boven de baan, waar een groots gala was georganiseerd voor alle teamleden, aanhang, de kampioenen en andere betrokkenen met diner daarbij inbegrepen. Hierbij werden alle kampioenen nog eens uitgebreid in het zonnetje gezet. Ook ik werd op het podium geroepen voor een interview waarna een mooi filmpje werd getoond met foto’s van mijn kartcarrière. Een heel bijzonder moment waarbij nog maar eens bleek hoe groot de kartsport in Italië is en ik vond het erg speciaal dat ik met zo veel bewondering en waardering werd gehuldigd voor mijn wereldtitel indoorkarten van dit jaar, iets dat je bijvoorbeeld in Nederland niet snel zal zien. Al met al een hele mooie avond en een eer om tussen andere grote kampioenen gehuldigd te worden. Op zondag vloog ik met een voldaan gevoel en enkele prijzen weer terug richting Nederland.

Kart World Championship 2017

Ruben kroont zich op 10e WK tot wereldkampioen
Kart World Championship 2017, Madrid (Sp)

De trainingsweek
Juli is de laatste jaren altijd de maand van het wereldkampioenschap indoorkarten, tegenwoordig ook wel afgekort als KWC en in 2017 voor de 13e maal georganiseerd. Het WK is voor mij altijd een vaste afspraak op de kalender, sinds 2008 heb ik geen jaar overgeslagen en kijk ik ieder jaar weer het meeste uit naar dit evenement. Voor de editie van dit jaar moesten we ons begeven naar Spanje, Madrid om precies te zijn. Eind mei was ik samen met de regerend wereldkampioen Rico al eens gaan proeven in Spanje om een aantal dagen de baan te verkennen. Sindsdien waren de karts nog wel veranderd, de motoren waren anders en zouden nu betrouwbaarder moeten zijn. We gingen dit keer met het vliegtuig en kwamen aan op dinsdag 18 juli, samen met mijn pa en vriendin Edyta die voor het eerst mee ging doen. We gaven onszelf niet veel tijd om te wennen aan de tropische temperaturen van tussen de 35 en 40 graden want ’s avonds gingen we al meteen richting kartbaan om onze eerste heats te rijden. Na 2 heatjes gingen we richting Madrid centrum om wat sfeer te proeven van de omgeving en de stad. Madrid is niet direct een stad waar ik op vakantie naar toe zou gaan maar de binnenstad was zeker de moeite waard om eens door te lopen en de mensen waren vriendelijk en de tapas heerlijk als avondmaal. Opvallend was vooral het extreem late tijdstip waarop de mensen actief werden op straat en gingen eten (vaak pas rond 10 uur). Op woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag reden we steeds flink wat heatjes om in vorm te komen voor de wedstrijden, we reden ook voor het eerst op de omgekeerde baan en er waren al veel andere rijders aan het trainen, onder meer een hele hoop Spanjaarden. De baan kende 2 gedeelten, beneden waar gewoon asfalt lag en boven waar de baan een stuk gladder was, er zaten een aantal hele snelle en technische gedeeltes in en je kon ook zeker inhalen, hoewel dit in de normale richting iets moeilijker was dan tegengesteld. De trainingen gingen heel erg lekker en ik kon vooral goed vergelijken met mijn teamgenoten voor de landenwedstrijd, Rico en Lorenzo gingen ook hard en we waren vaak sneller dan onze opponenten, en dus zagen we met vertrouwen de wedstrijden tegemoet.

1 (6)

De Nations Cup
De aftrap van het WK gebeurd sinds 2008 met de Nations Cup, een teamwedstrijd waarbij ieder team een land vertegenwoordigd. Vanwege de grote interesse is de race tegenwoordig opgesplitst in 2 delen waarbij 40 teams strijden om 22 finaleplaatsen. Wij zaten met The Dutch Value in race 1 van de dag, een 2-uurs race met 3 kart- en rijderswissels in de tegengestelde rijrichting. Alle karts hadden nieuwe remblokken en nieuwe banden, dus in het begin was even glad op de baan. Rico stond te popelen om te beginnen en hij ging dan ook kwalificeren. We reden naar een 5e startplek, maar eens de race begonnen was had Rico zijn zinnen gezet om de koppositie te pakken. Dit gebeurde nog binnen het eerste half uur, na een aantal mooie inhaalacties lagen we weer op kop toen Lorenzo als 2e ging rijden. Lorenzo verloor een paar seconden in de pits waardoor we nog even op plek 2 kwamen, maar hij was net als in de trainingen erg snel, pakte meteen de leiding terug van Extreme team Poland en we breidden onze voorsprong langzaam maar zeker verder uit. We hoefden totaal geen risico’s te nemen want een top 11 positie volstond om ons te kwalificeren voor de grote finale. Ik ging als 3e en kreeg een lekker kartje mee, je kon zelf kiezen wanneer je binnenkwam maar je moest wel loten uit 3 karts die naast elkaar stonden, dus je had het niet helemaal zelf in de hand. Ik kon nog de snelste raceronde rijden en gaf voor de laatste minuten nog even het stuur over aan Rico. We wonnen de race met een kleine ronde voorsprong op Traxxis Belgium en konden ’s middags relaxen terwijl race 2 en de kleine finale werden afgewerkt.

nationscup 1

Na een bezoekje aan de wok gingen we in de avond weer richting kartbaan voor de 3 uur durende finale met in totaal 24 teams, er werden nog 2 teams extra toegelaten vanwege transponderproblemen, maar dit betekende wel dat het aantal reservekarts beperkt was. Ik mocht kwalificeren in de normale richting en ik pakte pole position voor Fabio Konrad en Jon del Valle uit Brazilië en Spanje. We moesten nu 4 kart- en rijderswissels doen en mochten maximaal 1 uur met dezelfde kart rijden. Omdat we in het eerste uur onze voorsprong konden uitbreiden aan kop reden we lang door, na zo’n 55 minuten ging Lorenzo erin en we hadden in totaal ongeveer 20 seconden voorsprong opgebouwd. De Spaanse thuisrijders met Jose Burillo, Jorge Suarez en Alejandro Fenwy waren snel en konden als enigste wat tijd goedmaken op dat moment in de race, ze hadden wel wat achterstand na een lastige kart in het 1e uur. Na 1 uur en 45 minuten wedstrijd stond Rico klaar om in te stappen en hadden we 23 seconden voorsprong op een ander Spaans team, RX Pro. Op dat moment zag ik gele vlaggen en stonden er goede karts binnen, en dus riep ik Lorenzo binnen. Ik was hem echter kwijt op de baan, niet wetende dat hij op dat moment door omstanders uit zijn kart getild moest worden en helemaal niet meer kon rijden. Er had een crash plaatsgevonden die was veroorzaakt door een Poolse achterblijver, die was na een hard contact met de vangrail teruggeschoten op het circuit en knalde tegen Lorenzo aan. Hij had daarbij een knieblessure opgelopen en de kart kon niet verder.

nations cup 2

We maakten ons zorgen om Lorenzo en die moest ter check naar het ziekenhuis voor foto’s, daar bleek dat hij enkele scheurtjes in zijn kniebanden had opgelopen en dat hij 5 dagen niet mocht lopen en rust moest houden. Ondertussen waren Rico en ik alweer met de race bezig maar tot onze grote teleurstelling bleek de crash einde verhaal te zijn voor ons. Omdat er te weinig reservekarts waren was er eerder in de race geen vervangkart gegeven aan één van de Belgische teams, en dus wilden ze nu ook geen andere kart aan ons geven om niet met 2 maten te meten. Dit was extreem zuur want we lagen op koers om onze titel van vorig jaar te prolongeren en met Rico nog achter de hand leek het erop dat niemand ons nog kon bedreigen. We hebben nog geprobeerd een gat in het reglement te vinden maar uiteindelijk konden we nog voor de herstart onze pakken opbergen want we mochten echt niet verder. Na anderhalf uur werd de race hervat toen de ambulance weer ter plaatse was en ver na middernacht werd de race afgevlagd in het voordeel van, heel verrassend, team Groot-Brittanië met Sean Brierley, Sam Spinnael en Giovanni Baccellieri. 2e werd Extreme Team Poland en 3e ClickSpeed Brazil.

Individueel kampioenschap
Na 2 laatste trainingsdagen op maandag en dinsdag was het op woensdag eindelijk tijd voor het echte begin, het individuele KWC 2017 brandde los onder een snikhete zon. Ik had heel veel zin in de eerste races want de vele trainingsheats die ik gereden had gaven me enorm veel vertrouwen, in bijna iedere kart reed ik bij de snelste rijders op de baan. We startten op een relatief koude baan in de ochtend en ik moest in de allereerste groep, we kregen 2 opwarmrondes omdat we nieuwe voorbanden hadden. Ik startte vervolgens de 2-lap kwalificatie als één van de eersten en dat bleek op deze baan een enorm nadeel te zijn. Vooral doordat er veel stof op de baan waaide was vooraan starten in de kwalificatie een groot nadeel, en dat ondervond ik meteen aan der lijven toen ik slechts als 5e mocht vertrekken. Ik was wel bij de les en kon in de eerste ronden meteen opschuiven naar voren. Al snel lag ik weer op koers om de race nog te winnen, en als laatste moest ik daarvoor nog Mateusz Bartsch uit Polen inhalen. Dat lukte zonder problemen en ik kon nog iets wegrijden zodat ik bij mijn pitstop geen risico hoefde te nemen. Deze pitstop werd getimed door middel van een transponder en na 20 seconden mocht je op eigen initiatief wegrijden, de tijd op de computer gaf de pitstoptijd aan en de pitstop was goed als je binnen de lijn bleef bij het in- en uitrijden en tevens meer dan 20 seconden in de pit had gestaan. Ik won mijn 1e wedstrijd en tevens pakte ik ruim de snelste raceronde, een goede start. Ook mijn 2e race van de dag, die we in tegenstelling tot vanmorgen in normale richting reden, kon ik winnend afsluiten na een makkelijke pole position en eenvoudige race, ik scoorde hier de maximale 40 punten. Rico en de snelle Duitser Dennis Höller hadden op dag 1 ook 2 overwinningen binnengehaald.

cuno1

Dag 2 begon voor mij met een relatief makkelijke groep, wel had ik een middelmatige kart en dus moest ik bij de les blijven. Vanwege een aantal zware crashes tijdens race 2 werd er besloten voorlopig alleen de omgekeerde baan te gebruiken, iets dat ik wel jammer vond, maar ook op deze baan voelde ik me sterk. De kartverschillen waren dit jaar klein en dus kon ik ook met een iets mindere kart prima voor de overwinning strijden. In de ochtend sleepte ik de overwinning binnen en ’s avonds moest ik in één van de aller zwaarste groepen aantreden. Daarin zaten onder meer Mathias Grooten (Be), Lorenzo, Selina, Rickard Javanainen (Zw) en de sterke Spanjaarden Jose Burillo, Jorge Suarez en Jon del Valle. Ik kon pole position pakken, een belangrijk puntje, maar Mathias bleef de hele wedstrijd kort achter me. Met mijn pitstop moest ik voor het eerst risico nemen en het kwam er nu echt op aan. Ik kwam een seconde voor Mathias weer de baan op en ging in de laatste 2 ronden nog even goed zitten voor de snelste raceronde, en ook dat puntje kon ik in deze race nog veiligstellen. Na de race hoorde ik dat mijn pitstop de snelste was die er tot nu toe al geweest was, met 20,02 misschien iets te veel risico, al leverde me dit wel mijn snelste rondetijd op omdat ik nu niet hoefde te verdedigen in de laatste 2 ronden.

Op woensdagochtend zat ik wederom in een sterke groep met Rickard en Mathias, en nu pakte Mathias de pole position voor mijn neus weg. Maar al in de eerste ronde kon ik meteen toeslaan en met een mooie inhaalactie wist ik Mathias voorbij te steken. Niet veel later werd Mathias rond getikt en leek de zege voor mij veiliggesteld, een klein gelukje voor mij maar ik kon nog wel op eigen kracht de snelste rondetijd klokken, opnieuw een overwinning en dat was al de 5e op rij. Het ging ongekend goed en deze unieke reeks van 5 overwinningen bracht me vanzelfsprekend in een uitstekende positie voor de stand in het kampioenschap. Rico was ook lekker op dreef en bleef met 4 overwinningen aardig in het spoor, en in ronde 6 mochten we het eindelijk tegen elkaar opnemen. In de trainingen hadden we een aantal keer van kart gewisseld en waren de verschillen steeds klein, en dus wisten we dat de kartloting zeker een rol ging spelen, ook al waren de verschillen beperkt. Rico lootte een goede kart en ik ook, maar in de kwalificatie bleek wel dat mijn kart ietsje minder was dan ik misschien gedacht had, ik stond op 2 achter Rico en wist dat ik niet te lang moest afwachten omdat Rico anders weleens gevlogen zou kunnen zijn.

cuno2

Ik kwam perfect uit de startblokken en zat goed gepositioneerd om in de snelle 1e bocht rechtsaf meteen er naast te duiken, de actie lukte, maar we gingen wel wijd in de bocht erna en daardoor konden zowel de Belg Kenny Verbinnen als de Pool Bartsch ons voorbij schieten. Na een paar ronden kon ik Bartsch terug inhalen en Rico glipte mee, ik moest op mijn hoede blijven en hield de deur voor hem dicht. Hier profiteerde Kenny van en die liep daardoor langzaam van ons weg. De Braziliaan Felipe Leite had vroeg gestopt en kon ook profiteren, hij nam na de wissels de 2e plek over, maar de 3e plek bleef wel in mijn handen en zo deed ik uitstekende zaken met Rico buiten het podium, zeker gezien ik deze voorlopig kon gebruiken als schrapresultaat. Met 3 punten voorsprong op zowel Höller als Rico sloot ik dag 3 af.

Ondertussen waren er vele verrassingen in het kampioenschap, zo waren de jonge rijders Thom van Dijk, Opnithi Puyato en Guillermo van Pamelen allemaal heel erg snel, ze reden steeds gemakkelijk in de top 10 en Thom en Opnithi stonden zelfs regelmatig op het podium en soms zelfs op het hoogste schavot. Bij de Brazilianen waren het vooral de dertigers Leite en Oliveira die hard gingen, net als de Pool Remik Drzazga, de Colombiaan Alejandro Fenwy en de Hongaar Balint Lencses die ook positief verrasten. Qua Spanjaarden moest er vooral rekening worden gehouden met Lara, Del Valle en Suarez voor de top 10 klasseringen, al ging Suarez een aantal keer in de fout terwijl hij erg snel was. Race 7 was op zaterdagmorgen en hierin kon ik mijn reeks van overwinningen weer een vervolg geven. In één van de minste karts pakte ik pole position en kon ik langzaam wegsluipen van mijn rivalen om zo mijn 6e overwinning op het bord te zetten. Ondertussen was Höller gestopt met winnen terwijl Mathias en Mats (die samen met Rico en mij BlueStar vormden voor het teamkampioenschap) juist de goede kant op gingen. Rico werd op dag 4 door Mathias in de val gelokt en liet zich verleiden tot een te agressieve inhaalactie met al een waarschuwing op zak, dit resulteerde in een penalty die voor hem wel zeer deed aangezien hij nu zijn 4e plek van gisteren moest gaan meetellen.

cuno3

In race 8 miste ik voor de 3e keer dit kampioenschap een puntje door pole position, echter kon ik de sympathieke pole man uit Zweden, Rickard Javanainen, in de race nog wel vrij snel achterhalen en de race wederom winnend afsluiten. Het winnen leek normaal te worden, maar op een WK was deze reeks iets wat nog niet eerder gepresteerd is, na schrap had ik louter overwinningen staan en was ik na 4 dagen slechts 3 punten van de perfecte score. In de meeste jaren zou ik de titel al bijna op zak hebben, maar door de kleine kartverschillen waren ook de andere toppers in staat om goed te scoren. Mijn kansen op een goede afloop waren vandaag echter wel flink gestegen, mijn vertrouwen was groot en in plaats van 3 punten voorsprong gisteren waren dat er nu 13 op Rico, terwijl Dennis Höller reeds meer dan 20 punten achter stond en Mathias Grooten al 26. 13 punten is een lekker gat, maar van vorige jaren weet ik ook dat er op een laatste dag nog heel veel kan gebeuren, zoals in 2009 toen Kenny Geldhof de hele week aan de leiding stond en op de laatste dag nog de titel verloor of een jaar later eenzelfde situatie met Mathias, ik moest dus goed bij de les blijven en me zeker nog niet rijk rekenen. Met BlueStar hadden we de titel bij de teams echter wel al zo goed als op zak, want ook Mats stond ruim in de top 10 van het klassement.

cuno4

De medailles werden net als aan het einde van dag 2 uitgereikt van de afgelopen 4 races, en toen was het tijd voor de laatste dag. Nog één keer goed proberen te eten, want de energie heb je hard nodig, voor het eerst lukte het me niet om mijn hele bord leeg te eten, ik voelde de zenuwen en sliep ook wat korter dan normaal. De spanning was zeker aanwezig maar tegelijkertijd was ik ook blij dat de kartloting verleden tijd was met het aanbreken van de halve finales. Middels de battle kwalificaties hadden we het kiezen van de karts nu zelf in de hand, tenminste zolang je de battles maar wint. Als leider in de tussenstand mocht ik in de 1e halve finale direct aantreden en nam het op tegen de nummer 64 die als laatste doorging naar 1 van de 4 halve finales. Meer dan 100 mensen mochten hun koffers inpakken, voor hen zat het WK erop. Voor mij ging het nu echt beginnen, en ik mocht het eerst opnemen tegen de Belg Ward Maenhout. De halve finales gingen weer in de normale richting, mijn favoriete rijrichting en ik won de battle dan ook met groot verschil. Dat gold ook voor mijn volgende 3 battles, tegen de Belg Andy Gaban, daarna Selina en als laatste de Spanjaard Fernando Lara. Ik kon zodoende steeds een kart kiezen en had daardoor een hele fijne kart voor de race. Hierin kwam de overwinning inclusief de snelste raceronde nooit in gevaar. Het was eigenlijk een hele relaxte race van 30 ronden waarin ik rustig mijn voorsprong uitbreidde en geen gekke dingen deed, zeker niet met de pitstops. Door het scoren van de maximale punten kon ik mijn concurrenten nog verder onder druk zetten. Al snel na mijn race ging ik terug richting ons hotel om daar even lekker af te koelen en via de live timing de andere halve finales te volgen.

brug

In de 2e groep zat Rico en die leek net als mij op de perfecte score af te gaan. Toch ging het ondanks een comfortabele voorsprong toch nog mis, hij nam te veel risico met de pitstop en was 0,06 seconde te vroeg weg, dit betekende een penalty van 30 seconden en hierdoor verloor hij 5 posities, mijn voorsprong liep opeens op van 13 naar 27 punten. Toen vervolgens Dennis Höller niet verder kwam dan een vijfde plaats in de 3e halve finale zag het er voor mij ineens wel heel rooskleurig uit, wederom werd bewezen dat foutloos blijven beloond werd. Mathias was nu mijn naaste concurrent met 26 punten achterstand, hij deed wel wat hij moest doen en won de race, alleen het punt voor snelste ronde liet hij liggen. De zenuwen gierden door mijn lijf, al zou ik er in de 1e ronde van de battles uitvliegen en dan net als vorig jaar moeten starten vanaf plek 9, dan nog zou ik altijd genoeg hebben aan een 14e positie. Mijn grootste angst was dat er in de 45 ronden durende finale met 2 pitstops een kart zou stukgaan. Eerst maar eens de battles en kijken of ik nog wat extra punten en vooral een goede kart kon binnenharken zodat ik nog wat meer marge had. Dit lukte, ik versloeg achtereenvolgens Opnithi Puyato, Fernando Lara en Dennis Höller, zij het dit keer wel steeds met een vrij kleine marge. In de finale van de battle kwalificatie moest ik dan tegen Rico die net Mathias eruit had geknikkerd. Ik had geen goede rondes en was alleen in de 1e omloop iets sneller, maar uiteindelijk was Rico de snellere. Hij kon zo de beste kart uitkiezen, maar ik was al meer dan tevreden met deze kart en de goede uitgangspositie.

1finalisten

Na de groepsfoto woog ik mezelf nog 1 keer, net als in de kwalificatie (ik wist niet dat we nog gewicht mochten bijvullen) reed ik op ruim 93 kilogram om geen enkel risico te nemen. Bij de start van de race trok Rico een klein gaatje en ik liet hem gaan, Mathias bleef in de buurt maar vormde geen directe bedreiging. Het schema was wel een aantal uur uitgelopen en dus begon het rond kwart voor tien wel donker te worden, ik had mijn licht getinte vizier nog op en dus moest ik ondanks de verlichting even aanpassen aan de omstandigheden. Het ging heel goed en het was rondje voor rondje aftellen, het leek vele malen langer te duren dan 45 minuten maar toch had ik wel het gevoel dat ik alles onder controle had. Ik had een gat van zo’n 2 seconden op Mathias opgebouwd toen er nog 10 ronden te gaan waren en ik mijn eerste pitstop deed. Een kapotte kart of penalty was het enige dat nog roet in het eten kon gooien, en dus besloot ik mijn podium positie in de finale totaal ondergeschikt te maken en pas weg te rijden bij de pitstop als ik daadwerkelijk 20 zag staan. Dit deed ik ook bij mijn 2e stop en hierdoor verloor ik wel een seconde of 4, ook de reden dat Mathias, Giovanni Baccellieri en Dennis Höller mij alle drie nog voorbij kwamen, ik ging het gevecht meteen uit de weg want ik wilde ook geen risico lopen op contact en eventueel schade aan de kart. Dit was mijn moment, de teller ging van 3 naar 2 naar 1 ronde te gaan, voor de laatste keer kwam er ‘ultima vuelta’ op het grote scorebord en de tranen schoten in mijn ogen. Als de kart nu stuk zou gaan zou ik hem over de finish duwen en nog 17e kunnen worden. Maar dat was niet nodig, als 5e passeerde ik de eindstreep en ik schreeuwde het uit. Hier was dan het moment waar ik jaren van heb gedroomd, de ontlading was er en de emoties kwamen er allemaal uit! Terwijl ik door vele concurrenten werd omhelst en werd gefeliciteerd baande ik me eerst nog snel een weg richting de weegschaal, ik wist dat dit geen probleem kon zijn maar toch nog even spannend. Het gewicht was ruim voldoende en nu kon het vieren beginnen.

300marshalls

Eerst stormde ik richting mijn pa en ma, en vriendin Edyta, daarna naar alle andere mensen die mij een warm hart toedragen en ik werd overweldigd met alle felicitaties, wat een onbeschrijflijk moment dat ik nooit in mijn leven nog zal vergeten. Dit was mijn moment, hier was de wereldtitel indoorkarten, en het voelde ontzettend goed. Ondertussen had Rico de finale gewonnen en zich daarmee verzekerd van een 2e plaats in de eindstand, ontzettend knap, en met Mathias op plek 3 kon ik me geen sterker podium bedenken. Daarnaast waren ook Dennis Höller en Giovanni Baccellieri net als vorig jaar aanwezig in de top 5, wat een toprijders. De prijsuitreiking kon dan rond 11 uur beginnen, Roman Schneider werd verdiend gekroond tot kampioen bij de masters, Rico voor het 2e jaar op rij als juniorenkampioen en Selina voor de 3e achtereenvolgende keer als kampioen dames, schitterende prestaties stuk voor stuk. Mijn vriendin Edyta sloot haar 1e WK af als 2e dame, weliswaar op gepast afstand van Selina, maar een hele mooie prestatie van haar waar ze zeker trots op kan zijn. Het teamkampioenschap ging voor de 8e keer naar BlueStar, waarvan de 4e keer met mij erbij (2009, 2015, 2016 en 2017). En dan het eindpodium voor, tegenwoordig, de top 5. Gene Fireball schreeuwde nog 1 keer de longen uit zijn lijf, de marshalls erbij en met een pakkende omhelzing van de grote man achter het KWC, Poul Horneman, werd ik onder luid gejuich ontvangen op het hoogste schavot van het podium, en daar ging de beker, hoog in de lucht, eindelijk was het moment daar en ik wilde er van genieten ook. Het WK zat er op, de titel was binnen, de rijders stroomden één voor één de kartbaan uit terwijl op Facebook de lofuitingen verder gingen, iets waarvan ik nog dagen kon gaan nagenieten op weg terug naar huis en terug in Nederland. Allemaal bedankt hiervoor, het was het mooiste kampioenschap in mijn kartcarrière en ik kijk al uit om volgend jaar met startnummer 1 te mogen gaan rijden, waar ter wereld dat dan ook is.

Foto’s met dank aan Cuno de Bruin en Edyta Paleczka !!

cuno6podium
1 (5)
DSC_0267
ruben poland
1 (4)
DSC_0257
1 (7)
1 (9)
1 (8)
201ruben achter

cuno podium ruben close up