Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

Stoneman Challenge

Ruben volbrengt Stoneman Miriquidi in 1 dag
Oberwiesenthal (De), 28 juni 2019

Net als in 2017 en 2018 deed ik in juni mee aan de Stoneman Challenge, een lange mountainbike tourtocht in het Ertsgebergte georganiseerd door 2 Nederlanders. Deze tocht gaat over het volledig bewegwijzerde parcours van Stoneman Miriquidi, zo'n 170km met 4500 hoogtemeters. De tocht kan gedaan worden in 3 (brons), 2 (zilver) en 1 (goud) dag, de voorgaande jaren had ik telkens brons gereden wat al een mooie uitdaging was, samen met mijn kartvriend Jodey Ungerer. Dit jaar ging ik voor de ultieme uitdaging, de Stoneman Miriquidi Gold. Op 28 juni begon ik om 5 uur 's ochtends aan mijn helse tocht. Ik zag er bij de start behoorlijk tegenop, ik had met 200 trainingskilometers eigenlijk veel te weinig getraind en dus was ik wel gespannen of ik het zou kunnen halen. Er deden zo'n 100 rijders mee aan de tocht waarvan zo'n 20 brons, circa 70 zilver en 10 goud. De andere goud rijders startten allemaal op zaterdag en mijn maat Jodey ging ook vandaag van start voor zilver. Omdat alle zilver rijders een paar uur later weg gingen ging ik helemaal alleen op pad, al waren Jodey en 1 iemand van de organisatie wel present om me uit te zwaaien.

Ik was goed bevoorraad met eten en drinken in mijn rugzak en had ook de nodige materialen bij om bijvoorbeeld een lekke band te kunnen vervangen, wat hopelijk niet nodig zou zijn, al had ik de afgelopen jaren beide keren 1 lekke band te pakken. Ik moest 9 checkpoints afwerken, allemaal bergtoppen in het Ertsgebergte in zowel Duitsland als Tsjechie. Gelukkig kende ik het parcours van de afgelopen 2 jaren, ik wist dus wel wat me te wachten stond en begon daarom heel rustig. Het was geen wedstrijd en ik probeerde dan ook mijn krachten te verdelen omdat finishen voor het donker het enige was dat telde. In de vroege morgen was het nog erg fris op de fiets, ik trok meteen een extra shirt aan en de eerste drie bergen, de Barenstein, de Pohlberg (een oude bobbaan) en de Scheibenberg, gingen vlotjes. De 4e bergtop lag gelijk een heel stuk verder en dat was doorbijten, er zat een groot tussenstuk in dat zowel omhoog als omlaag ging en rond 11 uur kwam ik aan bij de Rabenberg, qua kilometers halverwege de route maar qua hoogtemeters moest het zwaarste stuk zeker nog komen. Ik nam daar even de tijd om goed te eten en even te rekken en te strekken. Gelukkig was daar ook bevoorrading aanwezig vanuit de organisatie en na een klein half uurtje ging ik weer op pad.

190628 stoneman fiets

Een hele technische afdaling volgde, maar hier kwam ik gelukkig vlekkeloos doorheen en ik vervolgde mijn weg richting de Auersberg, wederom een hele steile beklimming die wel pijn deed in de benen. Naast mijn benen begon ik ook flink last te krijgen van mijn kont, iedere keer als ik weer ging zitten was het erg gevoelig en dat werd beslist niet minder. Na de Auersberg ging ik Tsjechie in en daar wachtten me drie hele pittige beklimmingen, de Blatensky Vrch was daarvan de eerste en die lag er heel uitdagend bij vol grote keien en stenen op gigantisch steile stukken met soms stijgingspercentages van meer dan 20 procent. Toen ik boven was nam ik even een eetpauze, een welverdiende braadworst en een koude cola gingen er zonder problemen in. Daarna door naar de Plesivec, een korte steile beklimming van een skipiste en daarna een lang tussenstuk met een beklimming zonder checkpoint. Inmiddels was het bijna avond en hield ik de organisatie op de hoogte van mijn vorderingen, zij kwamen mij in het laatste stuk nog tegemoet voor wat mentale ondersteuning en een paar lekkere stroopwafels.

190628 stoneman finish

De laatste twee beklimmingen lagen aan mijn voeten, het dak van de tocht was aanstaande met de alom gevreesde Klinovec, een klim van meer dan 10 kilometer. Ik had er vertrouwen in dat ik de finish kon halen, maar de beklimmingen van de Klinovec was een hel, ruim een uur enorm afzien, in de inmiddels blakende zon, blijven trappen en doorbijten. Ik zat aardig door mijn energie heen en o wat was ik blij dat ik boven was. Snel mijn kaart afstempelen, afdalen en op naar de laatste beklimming, de Fichtelberg die me weer terug in Duitsland bracht. Het was een uur of 7 en de finish was in zicht. Rond 5 voor acht 's avonds was mijn tocht volbracht, 15 uur onderweg waarvan 13 op de fiets, het was een waanzinnig avontuur en een geweldige uitdaging die ik succesvol heb volbracht. Gelukkig geen materiaalpech gehad of gevallen, het verliep super en ik was erg trots om helemaal leeggestreden mijn gouden steen in ontvangst te mogen nemen. Van alle goudrijders had ik veruit de minste voorbereiding en de goedkoopste fiets, maar dat maakte de tocht er niet minder mooi om. Ook Jodey wist succesvol zijn zilveren Stoneman te volbrengen op zaterdag, ook dat is bepaald geen eenvoudige opgave en dus heel knap gedaan!

Stoneman Challenge

Ruben met oude kartmaat op sportief avontuur in Ertsgebergte
Stoneman Challenge, 22-24 Juni 2017

Op woensdag 21 juni ging ik samen met Jodey Ungerer op weg richting de Duits-Tsjechische grens om mee te gaan doen aan een monstertoertocht op de mountainbike in het Ertsgebergte. We hadden ons samen ingeschreven voor de Stoneman Challenge op het 166km lange parcours van de Stoneman Miriquidi, een zeer uitdagende route met veel steile beklimmingen. Na vele kartwedstrijden tegen en soms met elkaar gereden te hebben in de afgelopen 12 jaar, gingen we nu samen op avontuur in een nieuwe hobby. Jodey mountainbiked al wat langer dan ik en hij had me dan ook enthousiast gemaakt om mee te doen aan deze tocht. Op woensdag maakten we de reis naar de startplaats Oberwiesenthal in Duitsland, een hele trip maar we waren alvast aan het voorbeschouwen over wat ons te wachten stond, waren we wel goed genoeg getraind en hadden we wel genoeg reservespullen bij, we hadden er in ieder geval enorm veel zin in.

2017 mtb ruben jodey start

Bij aankomst was het weer fantastisch en laadden we onze fietsen uit, mijn fiets was met zo’n 700 euro één van de goedkoopsten van alle rijders maar werd door de kenners zelfs even aangezien voor een frame van carbon. Het stuntelig monteren van mijn 2e bidonhouder kon op minder complimenten rekenen, haha, de sfeer zat er al meteen goed in! Op woensdagavond hadden we een uitgebreid lopend buffet alvorens we ons startpakket kregen van de organisatie en een uitgebreide briefing over de ins en outs van het parcours en de spelregels. Zo moesten we iedere dag meerdere bergtoppen beklimmen en op 9 daarvan moesten we onze stempelkaart af laten tekenen. De tour was te doen in 1, 2 of 3 dagen, waarvoor je respectievelijk een gouden, zilveren of bronzen trofee kon verdienen. Voor ons was de bronzen tocht al een hele uitdaging en op donderdagmorgen rond 9 uur stonden we voor een kleine apres-ski hut, de Prijut12 onder aan de legendarische springschansen in Oberwiesenthal. Met nog zo’n 30 anderen gingen we van start.

2017 mtb ruben jodey onderweg

Onder een blakende zon begonnen we aan de eerste kilometers, de eerste dag kende al meteen 3 zware beklimmingen waarvan de eerste de Bärenstein was, een hele steile korte beklimming op verharde weg, en die hakte er meteen goed in. Met koude benen gelijk op het lichtste verzetje en stoempen maar! De eerste stempel was een feit en dat voelde gelijk goed. Daarna gingen we de eerste afdaling in en daar konden we lekker tempo maken. We waren wel op onze hoede voor de afdalingen want sommige waren met grind en stenen en daar was het zorgen dat je niet onderuit ging. De eerste dag kende al meteen 1 slachtoffer die na een stevige valpartij met een gebroken oogkas werd afgevoerd. Wij bedwongen vervolgens de Pöhlberg die op een voormalige bobslee baan finishte, een ongelooflijk steil stuk die tot de aller steilste passages van de hele route behoorde. Daar boven kregen we een welverdiend lunchpakketje en werden we getrakteerd op 2 grote pullen drinken.

Het was een echte toertocht dus er was geen noodzaak om zo snel mogelijk de finish te bereiken, zodoende konden we af en toe eens stoppen om een foto te maken en hadden we ruim tijd om te genieten van de werkelijk fantastische omgeving, van bossen tot grote valleien met rotsen of uitgestrekte vlaktes, er was van alles en het was echt genieten. Maar het was zeker ook afzien, want na bijna 49km op dag 1 moesten we nog even de Scheibenberg op, op onverhard terrein worstelden we ons naar boven alwaar we ons 3e stempel bemachtigden en neerploften op het terras bij ons 2e hotel. Een grote pul witbier hadden we zeker verdiend en met een hoop andere deelnemers genoten we later op de avond van een heerlijk diner.

2017 mtb ruben bos

’s Nachts barstte de onweersbuien los boven het Ertsgebergte en dat betekende dat op vrijdag op dag 2 het parcours er wat anders bij lag, meer gladde stukken en af en toe wat modder. Het was vandaag ook een stuk koeler maar dat was op zich niet erg, in de afdalingen deden we wel vaak een jasje aan om geen kou te vatten. Vandaag 3 beklimmingen waarbij er pas na zo’n 37km een stempelpost op de route stond, op de Rabenberg, een niet zo’n hele steile beklimming maar wel wat langer en technischer met boomstronken en stenen op de route. Bij de Rabenberg gingen we één van de meest technische afdalingen in van de route, we werden naar beneden gesmeten en moesten 100% concentratie vast zien te houden. Jodey ging ietsje harder naar beneden dan mij, maar zodra we omhoog moesten gaan was ik iets beter in vorm. Het rijden bergop ging me verrassend goed af en ik vond het ook erg leuk om te doen. Ik kon me vandaag nog eens uitleven op de Auersberg, een hele steile puist nog net voor de finish van dag 2 met zo’n 60 kilometer in totaal! Maar we kwamen opnieuw boven en met een groepje medefietsers reden we vervolgens downhill naar de finish.

2017 mtb ruben jodey stempel

Na het afspoelen van onze fietsen gingen we ons 3e hotel in en konden we opnieuw aanschuiven voor een enorm lekker dinertje. De sfeer onder alle deelnemers was heel erg goed, er waren ook veel Vlaamse rijders en we maakten weer een hoop nieuwe vrienden. Nog 1 dagje te gaan maar we wisten dat dit wel eens de zwaarste zou kunnen worden, maar liefst 5 bergen moesten we nog over en de beentjes voelden al zwaar met het oplopen van de trap naar onze hotelkamer. Op dag 3 doken we voor het eerst Tsjechië in en waar we de eerste 2 dagen van materiaalpech gespaard gebleven waren, kreeg ik nu te maken met een lekke binnenband. Net voor de top van de Blatensky Vrch moest ik van de fiets om mijn achterband te verwisselen. Gelukkig had Jodey bandenlichters bij en had ik een reserve binnenband in mijn rugzakje, zo konden we redelijk snel het euvel verhelpen en onze weg vervolgen. Na deze berg gingen we een hele mooie brede afdaling in waar ik mijn kilometer teller kon laten oplopen tot ruim 64 km/h! De volgende berg die wachtte was de Plesivec, een skipiste die we op moesten rijden via zowel onverharde als verharde stukken.

2017 mtb ruben view

Het was vandaag perfect fietsweer met een graad of 23 en bovenop de 2e berg van de dag namen we even de tijd om van het uitzicht en een paar versnaperingen te genieten. Het was belangrijk om de energie constant te blijven aanvullen door te eten en te drinken. Toen moesten we de skipiste weer af en hier moest ik voor het eerst afstappen, ik wilde geen risico nemen om tussen de grote losse stenen nog te vallen op de laatste dag en nam het zekere voor het onzekere. We werden ingehaald door een Zilver rijder die naar beneden vloog! Onderaan konden we al snel weer gaan klimmen, een kleine beklimming als opmaat naar de beruchte Klinovec. De Klinovec was de voorlaatste beklimming en ruim 10 kilometer lang, we gingen naar het dak van de Stoneman Miriquidi op 1244 hoogtemeters boven zeeniveau. Ik gaf nog 1 keer alles en spaarde mijn krachten dan ook niet meer. De Klinovec had alles, hij was niet alleen lang en steil, ook heel erg technisch met wortels en stenen alom. De voldoening was dan ook enorm na het bereiken van de top! Nog 1 kort en steil bergje te gaan en die viel nog vies tegen, de Fichtelberg genaamd. Maar na ook die overwonnen te hebben konden we volgas naar beneden richting finish. Mijn kilometertellers stopte op 176 kilometer na een aantal kleine stukjes fout te hebben gereden en een paar hotels net van de route!

2017 mtb ruben jodey throphy
We hadden het gered en terwijl we niet meer op onze kont konden zitten van de pijn namen we met veel genoegen onze bronzen Stoneman trofee in ontvangst. Deze werd overhandigd door 3-voudig olympisch kampioen schansspringen Jens Weissflog. De rest van de dag werd er geproost op de mooie tocht en werden de verschillende deelnemers met veel gejuich ontvangen in de Prijut, een fantastische ervaring was een feit en het was zo mooi dat ik meteen al overtuigd was om volgend jaar weer mee te willen doen. Jodey had net als ik genoten en ook afgezien en moest bij de finish nog niet denken aan volgend jaar, maar dat veranderde snel in de dagen na de finish. Na een lange terugreis op zondag kon mijn fiets weer worden opgeruimd na een grondige schoonmaakbeurt, het was een geweldig avontuur, we hebben veel gelachen en dit smaakt zeker naar meer!