Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

Stoneman Challenge

Ruben met oude kartmaat op sportief avontuur in Ertsgebergte
Stoneman Challenge, 22-24 Juni 2017

Op woensdag 21 juni ging ik samen met Jodey Ungerer op weg richting de Duits-Tsjechische grens om mee te gaan doen aan een monstertoertocht op de mountainbike in het Ertsgebergte. We hadden ons samen ingeschreven voor de Stoneman Challenge op het 166km lange parcours van de Stoneman Miriquidi, een zeer uitdagende route met veel steile beklimmingen. Na vele kartwedstrijden tegen en soms met elkaar gereden te hebben in de afgelopen 12 jaar, gingen we nu samen op avontuur in een nieuwe hobby. Jodey mountainbiked al wat langer dan ik en hij had me dan ook enthousiast gemaakt om mee te doen aan deze tocht. Op woensdag maakten we de reis naar de startplaats Oberwiesenthal in Duitsland, een hele trip maar we waren alvast aan het voorbeschouwen over wat ons te wachten stond, waren we wel goed genoeg getraind en hadden we wel genoeg reservespullen bij, we hadden er in ieder geval enorm veel zin in.

2017 mtb ruben jodey start

Bij aankomst was het weer fantastisch en laadden we onze fietsen uit, mijn fiets was met zo’n 700 euro één van de goedkoopsten van alle rijders maar werd door de kenners zelfs even aangezien voor een frame van carbon. Het stuntelig monteren van mijn 2e bidonhouder kon op minder complimenten rekenen, haha, de sfeer zat er al meteen goed in! Op woensdagavond hadden we een uitgebreid lopend buffet alvorens we ons startpakket kregen van de organisatie en een uitgebreide briefing over de ins en outs van het parcours en de spelregels. Zo moesten we iedere dag meerdere bergtoppen beklimmen en op 9 daarvan moesten we onze stempelkaart af laten tekenen. De tour was te doen in 1, 2 of 3 dagen, waarvoor je respectievelijk een gouden, zilveren of bronzen trofee kon verdienen. Voor ons was de bronzen tocht al een hele uitdaging en op donderdagmorgen rond 9 uur stonden we voor een kleine apres-ski hut, de Prijut12 onder aan de legendarische springschansen in Oberwiesenthal. Met nog zo’n 30 anderen gingen we van start.

2017 mtb ruben jodey onderweg

Onder een blakende zon begonnen we aan de eerste kilometers, de eerste dag kende al meteen 3 zware beklimmingen waarvan de eerste de Bärenstein was, een hele steile korte beklimming op verharde weg, en die hakte er meteen goed in. Met koude benen gelijk op het lichtste verzetje en stoempen maar! De eerste stempel was een feit en dat voelde gelijk goed. Daarna gingen we de eerste afdaling in en daar konden we lekker tempo maken. We waren wel op onze hoede voor de afdalingen want sommige waren met grind en stenen en daar was het zorgen dat je niet onderuit ging. De eerste dag kende al meteen 1 slachtoffer die na een stevige valpartij met een gebroken oogkas werd afgevoerd. Wij bedwongen vervolgens de Pöhlberg die op een voormalige bobslee baan finishte, een ongelooflijk steil stuk die tot de aller steilste passages van de hele route behoorde. Daar boven kregen we een welverdiend lunchpakketje en werden we getrakteerd op 2 grote pullen drinken.

Het was een echte toertocht dus er was geen noodzaak om zo snel mogelijk de finish te bereiken, zodoende konden we af en toe eens stoppen om een foto te maken en hadden we ruim tijd om te genieten van de werkelijk fantastische omgeving, van bossen tot grote valleien met rotsen of uitgestrekte vlaktes, er was van alles en het was echt genieten. Maar het was zeker ook afzien, want na bijna 49km op dag 1 moesten we nog even de Scheibenberg op, op onverhard terrein worstelden we ons naar boven alwaar we ons 3e stempel bemachtigden en neerploften op het terras bij ons 2e hotel. Een grote pul witbier hadden we zeker verdiend en met een hoop andere deelnemers genoten we later op de avond van een heerlijk diner.

2017 mtb ruben bos

’s Nachts barstte de onweersbuien los boven het Ertsgebergte en dat betekende dat op vrijdag op dag 2 het parcours er wat anders bij lag, meer gladde stukken en af en toe wat modder. Het was vandaag ook een stuk koeler maar dat was op zich niet erg, in de afdalingen deden we wel vaak een jasje aan om geen kou te vatten. Vandaag 3 beklimmingen waarbij er pas na zo’n 37km een stempelpost op de route stond, op de Rabenberg, een niet zo’n hele steile beklimming maar wel wat langer en technischer met boomstronken en stenen op de route. Bij de Rabenberg gingen we één van de meest technische afdalingen in van de route, we werden naar beneden gesmeten en moesten 100% concentratie vast zien te houden. Jodey ging ietsje harder naar beneden dan mij, maar zodra we omhoog moesten gaan was ik iets beter in vorm. Het rijden bergop ging me verrassend goed af en ik vond het ook erg leuk om te doen. Ik kon me vandaag nog eens uitleven op de Auersberg, een hele steile puist nog net voor de finish van dag 2 met zo’n 60 kilometer in totaal! Maar we kwamen opnieuw boven en met een groepje medefietsers reden we vervolgens downhill naar de finish.

2017 mtb ruben jodey stempel

Na het afspoelen van onze fietsen gingen we ons 3e hotel in en konden we opnieuw aanschuiven voor een enorm lekker dinertje. De sfeer onder alle deelnemers was heel erg goed, er waren ook veel Vlaamse rijders en we maakten weer een hoop nieuwe vrienden. Nog 1 dagje te gaan maar we wisten dat dit wel eens de zwaarste zou kunnen worden, maar liefst 5 bergen moesten we nog over en de beentjes voelden al zwaar met het oplopen van de trap naar onze hotelkamer. Op dag 3 doken we voor het eerst Tsjechië in en waar we de eerste 2 dagen van materiaalpech gespaard gebleven waren, kreeg ik nu te maken met een lekke binnenband. Net voor de top van de Blatensky Vrch moest ik van de fiets om mijn achterband te verwisselen. Gelukkig had Jodey bandenlichters bij en had ik een reserve binnenband in mijn rugzakje, zo konden we redelijk snel het euvel verhelpen en onze weg vervolgen. Na deze berg gingen we een hele mooie brede afdaling in waar ik mijn kilometer teller kon laten oplopen tot ruim 64 km/h! De volgende berg die wachtte was de Plesivec, een skipiste die we op moesten rijden via zowel onverharde als verharde stukken.

2017 mtb ruben view

Het was vandaag perfect fietsweer met een graad of 23 en bovenop de 2e berg van de dag namen we even de tijd om van het uitzicht en een paar versnaperingen te genieten. Het was belangrijk om de energie constant te blijven aanvullen door te eten en te drinken. Toen moesten we de skipiste weer af en hier moest ik voor het eerst afstappen, ik wilde geen risico nemen om tussen de grote losse stenen nog te vallen op de laatste dag en nam het zekere voor het onzekere. We werden ingehaald door een Zilver rijder die naar beneden vloog! Onderaan konden we al snel weer gaan klimmen, een kleine beklimming als opmaat naar de beruchte Klinovec. De Klinovec was de voorlaatste beklimming en ruim 10 kilometer lang, we gingen naar het dak van de Stoneman Miriquidi op 1244 hoogtemeters boven zeeniveau. Ik gaf nog 1 keer alles en spaarde mijn krachten dan ook niet meer. De Klinovec had alles, hij was niet alleen lang en steil, ook heel erg technisch met wortels en stenen alom. De voldoening was dan ook enorm na het bereiken van de top! Nog 1 kort en steil bergje te gaan en die viel nog vies tegen, de Fichtelberg genaamd. Maar na ook die overwonnen te hebben konden we volgas naar beneden richting finish. Mijn kilometertellers stopte op 176 kilometer na een aantal kleine stukjes fout te hebben gereden en een paar hotels net van de route!

2017 mtb ruben jodey throphy
We hadden het gered en terwijl we niet meer op onze kont konden zitten van de pijn namen we met veel genoegen onze bronzen Stoneman trofee in ontvangst. Deze werd overhandigd door 3-voudig olympisch kampioen schansspringen Jens Weissflog. De rest van de dag werd er geproost op de mooie tocht en werden de verschillende deelnemers met veel gejuich ontvangen in de Prijut, een fantastische ervaring was een feit en het was zo mooi dat ik meteen al overtuigd was om volgend jaar weer mee te willen doen. Jodey had net als ik genoten en ook afgezien en moest bij de finish nog niet denken aan volgend jaar, maar dat veranderde snel in de dagen na de finish. Na een lange terugreis op zondag kon mijn fiets weer worden opgeruimd na een grondige schoonmaakbeurt, het was een geweldig avontuur, we hebben veel gelachen en dit smaakt zeker naar meer!

ZIKK finalerace

Veersedam maakt uniek rijtje compleet met 10e titel
Middelburg, 18 juni 2017

Op zondag 18 juni was het zover, de grote finalerace van het ZIKK-seizoen 2016/2017. Enkele seconden scheidden ons vorige race van het vroegtijdig veiligstellen van de titel, en dus kwam het dan toch weer op de laatste race aan. Zo’n laatste race is altijd anders dan anders, ook al stonden wij er uitstekend voor, je weet dat de zenuwen net iets hoger zijn dan normaal en het moet dan toch maar weer even allemaal gebeuren, er mag niks fout gaan want de concurrent staat te loeren op iedere misstap. Die concurrentie was vandaag vooral team Haarbosch, zij waren de enige nog overgebleven concurrent en voor hun was het vandaag ook alles of niks. Tegelijkertijd speelde zich om plek 3 in de eindstand nog een spannend duel af tussen Auto Sturm en Klaver 4. Ik ging vandaag de kwalificatie doen, voor het eerst dit seizoen en tot ons genoegen kon Marcel last minute nog aanhaken om de race ook mee te rijden. De kwalificatie was ongelooflijk spannend, de top 4 kwalificeerde binnen een halve tiende van elkaar, maar helaas was ik wel de 4e van dit groepje, Lorenzo pakte pole position voor Haarbosch, Patrick 2 voor Klaver 4 en Mike 3 voor Auto Sturm, gelijk de 4 hoofdrolspelers van vandaag bij elkaar. In de eerste ronde was er meteen actie toen Mike de aanval opende op Patrick, deze aanval mislukte en ik kon profiteren door erlangs te glippen. Een ronde later pakte ik direct Patrick met een mooie late uitremactie eind rechte stuk, en zo werkte ik me op naar plek 2.

veersedam kastaci (1)

Lorenzo had een klein gaatje geslagen en met de warmte die duidelijk een rol speelde probeerde ik constante tijden te rijden en het gaatje te dichten. Dit ging langzaam maar zeker, tiende voor tiende. Een aantal keer wisselden we de snelste raceronde uit en uiteindelijk kon ik hem met 43.0 een tijdje vasthouden. Voor ons was deze snelste ronde heel belangrijk, aangezien een extra puntje zou betekenen dat we aan een 5e plek altijd genoeg zouden hebben in plaats van een 4e stek, net iets meer marge dus, want we hadden nog 20 seconden erestraf te incasseren. Ik kon Lorenzo bijhalen en net voor de kartwissels besloot ik hem in te halen, zodat ik hem niet veel kans gaf om in mijn slipstream nog de snelste raceronde terug te pakken. Dave stond klaar voor stint 2 en we waren als één van de eerste topteams binnen om geen risico te nemen om te laat te pitten. Dave had een redelijk goede kart en maakte daar heel goed gebruik van. We kwamen op plek 5 te liggen en Dave begon het gaatje naar de top 4 te dichten. Hij reed weer een strakke stint en die bracht ons helemaal terug in de strijd om de podium posities. Danny reed na een 30 seconden erestraf voor Haarbosch ook goede tijden, en zo bleef het ongenadig spannend. Marcel ging bij ons als 3e en had mijn kart. Hij moest hier wel even in zoeken, maar de tijden liepen over het gehele veld op en dus waren zijn rondetijden weliswaar niet zo snel meer als ik in het begin van de race in deze kart kon rijden, maar we doken wel weer de top 3 in.

podium zikk

Klaver 4 voerde het veld aan maar we kwamen dichterbij, Ivo had het lastig voor Haarbosch en dus zag het er beter en beter uit voor ons, we hadden de wedstrijd onder controle. De laatste wissel verliep voor ons prima, Mika was onderweg en opende vanaf plek 2 de jacht op Wouter van Klaver 4. Na onze longcut kwamen we op de baan net voor team Haarbosch met Rico aan het stuur. Zij waren nog op weg naar een eventuele podiumplaats maar Mika verdedigde even zijn plekje en Rico dook ook de longcut in. Hij kwam toen achter Eliano van de Looff en die liet even zien hoe je moet verdedigen, tot groot genoegen van het publiek gaf hij Rico geen kans om plek 4 nog weg te kapen. Ondertussen wisten wij dat plek 2 voor ons vandaag het eindstation was, maar dat betekende wel dat de champagne ontkurkt kon worden want het was ons gelukt. Voor de tiende keer in de historie van het Zeeuws Indoor Kart Kampioenschap voor teams wisten we met Veersedam / Kastaci de felbegeerde titel in de wacht te slepen. Een unieke reeks die bij ons uitgebreid werd gevierd. De buit was wederom binnen en nu voor het eerst met Mika in het team. Na de prijsuitreiking en de BBQ hebben we nog uitgebreid nagekaart en nagenoten op de kartbaan. De 2e plek ging verdiend naar team Haarbosch, terwijl Auto Sturm aan het langste eind trok wat betreft plek 3 in de eindstand, voor hun loon na werken en ook felicitaties aan hun! Wij kijken uit naar volgend seizoen, wanneer het jonge talent Guilermo van Pamelen bij ons zal debuteren! Voor dit seizoen wil ik nog graag onze sponsoren Veersedam Auto en Autobedrijf Kastaci bedanken, en zeker ook onze coach Peter Nagelkerke en teammaten Cuma Kastaci, Leroy Wehmuller, Dave Adriaanse, Mika Mathia en Marcel Kouijzer!

veersedam kastaci 2017

Formula Karting race 5

Ruben gooit podium weg door grote fout
Essen, 10 juni 2017

Op zaterdag 10 juni gingen we naar het Duitse Essen voor race 5 van het Formula Karting kampioenschap 2017. Rico had tot dusverre alle race gewonnen dit seizoen maar daar zou vandaag weleens verandering in kunnen komen. De kartverschillen bleken in de training enorm groot te zijn, en dat komt op een extreem lange baan als die van Essen extra tot uitdrukking. Ik had vandaag een ok kartloting en in mijn eerste race had ik een fantastische battle met Mathias voor de overwinning. Voor het eerst sinds het WK van 2012 hier reden we weer tegen elkaar op deze mooie baan. Mathias kwalificeerde op pole maar in de race kon ik hem verrassen en de overwinning naar me toetrekken. In race 2 had ik niet zo’n goede kart en moest ik knokken voor een positie in de top 7. Rico had het zwaar met posities in het middenveld, hij had niet zo’n beste kartloting en met bijna 30 rijders tegelijk op de baan was het vaak dringen in het middenveld.

2017 fk essen

Na een kleine middagpauze gingen we verder met race 3 waarin ik weer voorin kwalificeerde. Opnieuw had ik Mathias voor me en nu ging ik in de fout, ik nam in de eerste ronde de shortcut terwijl dit niet was toegestaan. Een aparte regel maar dit was duidelijk vermeld in de briefing en dus een hele stomme fout waarvoor ik een 10 seconden straf kreeg. Dit wierp me ver terug in de uitslag en ondanks een sterke 4e race kon ik daardoor het podium wel vergeten. Ik eindigde in de dag uitslag als 4e achter het Belgische podium met winnaar Mathias, Mats op plek 2 en Nick op 3. In het kampioenschap sta ik nu 5e en heb ik een gat van 35 punten naar kampioenschapsleider Rico. Een heel groot gat, maar met nog 6 races te gaan is niks onmogelijk en zal ik blijven knokken voor de topposities in het stand. De volgende race is 1 juli in Puurs, één van mijn favoriete banen.

Dutch Open Kartchallenge

Ruben na 3 titels voor het eerst verslagen tijdens DOK
Roosendaal, 3 & 4 juni 2017

Op zaterdag 3 juni was de start van de 4e editie van de Dutch Open Kartchallenge te Kart Centre Roosendaal. Door het grote aantal deelnemers verdeeld over alle 4 de klassen werd de indeling van het weekend iets veranderd. De kids en de junioren mochten in de ochtend hun wedstrijden rijden waarna de senioren en de heavy weight klasse ’s middags en ’s avonds de baan mochten betreden. Er was speciaal voor deze editie een nieuwe baan aangelegd, de oude baan lag er inmiddels al weer ruim 3 jaar.

2017 dok 1 ruben

Kids
De allerkleinste rijders strijden zoals gewoonlijk in de kids klasse in de speciale kinderkarts. Altijd smullen om zoveel jonge gasten te zien strijden en net zo mooi is hoe de ouders langs de baan fanatiek meeleven. Dit jaar was er een recordaantal van zo’n 30 kids present en dus moesten ze onderverdeeld worden in maar liefst 3 groepen. Na de eerste dag stond Wouter Poleij op kop, ongeslagen en als grote favoriet voor de titel, wie ging hem nog tegenhouden. Een verrassende naam was die van de Franssprekende Tom Delfosse, een jonge buitenlandse rijder die iedereen versteld deed staan van zijn snelheid! Verder was ook Hugo Leenaars goed op dreef, dit jonge talent was voor niemand bang en reed sterk in de rondte. Op zondag was de grote climax, na 5 kwalificatieraces werd de groep verdeeld in een A finale, B finale en C finale. In de A finale was de spanning enorm, Wouter nam opnieuw de leiding en liet zich kronen tot de terechte kampioen van de DOK bij de kids 2017! Daarachter was het heel close tussen Hugo en Tom en Hugo leek met een hele slimme strategie op de 2e plek af te gaan, tot de laatste ronde. Op het moment dat hij naar binnen moest voor zijn pitstop ging het mis, hij had de aanwijzingen van de kant gemist en vergat zijn pitstop op tijd te maken. Als gevolg kreeg hij een penalty aan zijn broek en zag een zekere podiumplaats vervliegen. Heel erg zuur en dit leidde tot begrijpelijke emoties, iedereen had met hem te doen. Tom ging er met de 2e plek vandoor en de 3e plek kwam in handen van Max op den Kamp die ook een super mooi weekend had gereden!

2017 dok 2 kids wouter poleij

Junioren
Door het verlagen van de maximum leeftijd van 17 naar 15 jaar was de juniorenklasse dit jaar iets minder bezet in aantal deelnemers, maar de deelnemers die van start gingen zijn wel de absolute talenten van het Nederlandse indoorkarten. In de trainingen werd het baanrecord meerdere malen aangescherpt door deze mannen en op zaterdagmorgen barstte de strijd echt los. Op dag 1 lieten 3 mannen zien net ietsje sterker te zijn dan de rest van het veld, Eliano de Vos, Ian Verschoor en Guillermo van Pamelen verdeelden de overwinningen en de meeste podiumplaatsen! Ian was enorm sterk in de one lap kwalificaties terwijl Guillermo in de races steeds gelijk toesloeg als het kon. De spanning was om te snijden want ook Eliano zat er telkens goed bij en daar achter waren het onder meer Jarno Hermans, Mike Dijkgraaf en Tess Verschoor die meestreden om de podiumplaatsen in de races. De finale zou de doorslag gaan brengen in de strijd om de titel, Ian had de beste papieren, maar was nog niet zeker van zijn zaak, want Guillermo had zeker ook nog kans. Eliano was vrijwel zeker van plek 3 maar kon eventueel nog klimmen naar 2. Guillermo na het initiatief in handen door meteen de leiding in de wedstrijd te pakken, hij ging er als een haas vandoor en moest nu hopen dat Ian de 2e plek zou verspelen. Ian leek de situatie onder controle te hebben maar Eliano zat telkens dichtbij en tegen het einde van de race gebeurde hetgeen waar niemand op hoopte, een achterblijver ging niet goed aan de kant en dwong Ian helemaal naar buiten. Hierdoor kon Eliano langszij glippen en dat was erg wrang voor Ian. Hij probeerde er nog voorbij te komen maar het lukte niet meer. Guillermo kreeg daar op kop weinig van mee en deed wat hij moest doen, de race winnen en hij bekroonde een geweldig weekend met zijn 1e Dutch Open karttitel!!

2017 dok 3 junioren guillermo van pamelen

Heavy Weight
In de heavy weight klasse waren de titanen dit jaar verlost van Roel de Jong die niet meedeed en dus ontstond er een nieuwe favoriet, Willem van Oosterhout. De zwaargewichten ging hard over de baan en mooie en eerlijke gevechten werden uitgevochten in hun 5 races plus finale. Uiteindelijk waren het Virgil de Lange en Mike Mulder die nog het meest dichtbij kwamen, maar het was Willem die er uiteindelijk met de titel vandoor ging, van harte gefeliciteerd!

2017 dok 4 heavy willem van oosterhout

Senioren
In de algemene klasse dit jaar zo’n 60 deelnemers en derhalve 5 groepen per ronde. Het niveau lag weer wat hoger dan vorig jaar en het zou dan ook weer een hele spannende strijd gaan worden. Dag 1 verliep voor mij vlekkeloos, ik kon in mijn 1e heat in de normale richting makkelijk wegrijden van mijn naaste opponent Mats de Jong, hij was snel maar had een iets minder kartje dan mij en kon het me zo niet lastig maken. In race 2 en 3 had ik mijn makkelijkste poules van dit kampioenschap, de pole position, overwinning en snelste raceronde kwamen hier geen moment in gevaar en dus kon ik dag 1 zonder puntverlies doorkomen. Mijn grootste concurrent voor de titel, Rico Haarbosch, wist ook 3 keer het maximale aantal punten te scoren, en zo weekten wij ons langzaam los van de rest van het veld. Echter enkele andere toppers als Lorenzo Stolk, Tim Leloux en Mats de Jong waren ook erg snel en stonden niet heel ver achter. Op dag 2 had ik zware groepen, allereerst streed ik tegen Romano Franssen en Mats. Mijn kwalificatie was heel goed en met een middelmatige kart kon ik pole position pakken voor Mats en Romano die in de beste kart van de 3 zat. In de race kon ik een klein gaatje slaan, maar toen Romano Mats voorbij was moest ik uitkijken want hij kwam niet alleen dichterbij, hij nam ook de snelste raceronde over. De race was in omgekeerde richting en dus kon ik een hotlap rijden, en ik wist dat ik deze moest doen voordat Romano kwam aansluiten. Dit plan pakte perfect uit en ik had de snelste raceronde (goed voor 1 punt) weer in handen en moest gaan verdedigen. Omdat Mats nog in de buurt zat moest ik wel een beetje tempo blijven maken, zeker toen Mats naar binnen ging voor zijn pitstop. Ik was snel genoeg om de leiding te behouden, maar Romano kon wel weer de snelste raceronde rijden achter mij. Ook na de pitstop hield ik de kop, zij het ter nauwer nood. Een hele mooie overwinning, maar toch was ik teleurgesteld want ik liet voor het eerst een puntje liggen op Rico, maar ik kon mezelf hier echt niets verwijten.

2017 dok 5 edyta

In race 5 had Lorenzo in mijn groep de kart 9 waarin Romano mij het zo lastig had gemaakt, maar opnieuw kon ik met een iets mindere kart pole position pakken. In de race zat hij steeds in de buurt, maar meer ook niet. Met de pitstop ging er iets mis met het systeem waardoor de lamp bij Lorenzo niet op groen ging, hierdoor kwam hij een stuk voor mij te liggen, maar na enig overleg werd achteraf besloten hem terug te zetten naar plek 2. Mijn 5e overwinning maar de snelste ronde had ik opnieuw net niet, en dus was het alsnog mijn schrapresultaat! Met veel vertrouwen ging ik de halve finale in met daarin 13 rijders. Ik zat in de 2e groep en de andere 13 rijders maakten er een mooie show van. Rico kwalificeerde niet op pole, die ging naar Mats, maar werd geholpen door Lorenzo die vol ging verdedigen op Mats toen hij na zijn pitstop voor hem op de baan kwam. Zo deed Rico wederom uitstekende zaken door de race uiteindelijk vrij makkelijk te winnen. Ook ik kwalificeerde niet op pole, Selina stond 4 duizendsten voor mij en dus moest ik aan de bak. In de beginronden kon ik nog redelijk bijblijven, maar mijn kart was niet goed genoeg om er aan te blijven plakken en dus moest ik gedurende de race afhaken en genoegen nemen met een 2e plek, 3 kostbare puntjes liet ik liggen en dus werd de achterstand nu 4 punten op Rico. De kwalificatie van de finale was allemaal om de beurt in dezelfde kart 1 rondje, en het zat enorm dicht bij elkaar. Het ging om honderdsten zo niet duizendsten en ik mocht als voorlaatste en pakte de voorlopige pole voor Lorenzo. Rico moest nog en die ging er 3 honderdsten onder door, balen, want hij liep daardoor niet alleen 1 puntje uit op mij, hij mocht om die reden ook als 1e zijn kart kiezen en gezien het feit dat kart 9 er iets bovenuit stuk wist ik dat het nu erg lastig ging worden.

2017 dok 6 ruben

Ik mocht als 2e kiezen en had dus ook nog een prima kart, en kon in de eerste ronden de druk er vol op zetten. Rico ging in de verdediging en dus kon ook Lorenzo makkelijk bijblijven. Na een aantal ronden probeerde Rico weg te rijden en dat lukte, ik moest lijdzaam toezien hoe de titel steeds moeilijker werd en moest me in de race focussen op Lorenzo om de 2e plek vast te houden. Lorenzo dook wat eerder dan mij naar binnen voor zijn eerste pitstop en ik hield zijn tijden goed in de gaten, er zat weinig tussen maar ik kon ongeveer een seconde weglopen en had zo een heel klein beetje speling bij mijn pitstops. Die gingen goed en zo kon ik net voor hem weer de baan opkomen aan het einde van de race. Een 2e plek in de race en daardoor ook in de eindstand was het resultaat. Voor mij een topweekend met 5 overwinningen en 2 2e plaatsen, maar eerlijk is eerlijk, de 2e plek was niet waarvoor ik gekomen was en dus toch wel een kleine teleurstelling! Voor het eerst moest ik op het DOK mijn meerdere erkennen in een concurrent, en dan is het mooi om Rico als opvolger te hebben, hij won alle races en is dus de verdiende kampioen! Voor plek 3 was het ook heel close, Selina en Lorenzo kwamen gelijk in punten en uiteindelijk was het Selina die ook het podium mocht betreden vanwege betere uitslagen, een knappe prestatie want zij is de eerste dame die het eindpodium haalt. Het was weer een weekend vol leuke races en zeker met de nieuwe baan wat mij betreft een heel geslaagd event. Er werden tal van mooie prijzen uitgedeeld en verloot, complimenten aan KCR voor de strakke organisatie.

2017 dok 7 senioren