Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

Individueel Open Zeeuws Kampioenschap

Ruben door spetterende finale naar 11e individuele Zeeuwse titel
Middelburg, 27/28 januari 2018

In het weekend van 27 en 28 januari werd wederom het individueel Open Zeeuws Kampioenschap verreden bij Indoor Karting Middelburg. De kids en junioren tot 16 jaar mochten op zaterdag met elkaar de strijd aangaan, alle senioren werden op zondag verwacht. Op de eerste dag zagen we mooie races waarbij de kids klasse uitdraaide op een duel tussen Youri Bonte uit Vrouwenpolder en de Vlaming Horion van Waes. De laatste race was bepalend nadat beide al minimaal 1 race hadden gewonnen en daarin kwalificeerde Youri op pole position, maar trok toch Horion aan het langste eind!

IMG_6522

Bij de junioren was Guillermo van Pamelen de hele dag de beste, hij reed vanaf race 1 sterke kwalificaties en moest slechts in de laatste race enkele meters op de 2e plek rijden, toen Eliano de Vos de pole position pakte. Guillermo stelde echter in de 1e bocht alweer orde op zaken en ging er overtuigende met zijn 2e Zeeuwse titel bij de junioren op rij vandoor. Eliano zat steeds kort achter Guillermo en liet wederom zijn talent zien door knap 2e te worden, al was hij zelf teleurgesteld dat de 1e plek aan zijn neus voorbij was gegaan. De strijd om plek 3 ging onder meer tussen Mike Dijkgraaf en Redwan Geerts, die beiden heel sterk voor de dag kwamen, maar Mike was uiteindelijk de slimste in de races en wist zo een mooie podiumplek mee naar Brabant te nemen.

IMG_6521

Op zondag was het de beurt aan de senioren verdeeld in 4 categorieën, de 45+ klasse (85kg), de vedergewichten (70kg), de middengewichten (85kg) en de koningsklasse (100kg). We begonnen de dag met de 45+ klasse met daarin een vol deelnemersveld met onder meer mijn Veersedam teamgenoot Dave Adriaanse aan de start. Hij was een nieuwkomer in deze klasse maar net als veel concurrenten een zeer ervaren rijder en door velen gezien als de topfavoriet. Hij maakte deze rol helemaal waar door in alle 4 de wedstrijden overtuigend met de overwinning aan de haal te gaan. Af en toe kwamen Johan Wisse (2e), Jan-Kees Luteijn (4e) en Coen van Zunderen (3e) nog dicht in de buurt, maar Dave liet zeer constante en competitieve tijden zien waarmee hij toch een maatje te groot bleek voor zijn opponenten.

IMG_6494

In de vedergewicht klasse was er letterlijk en figuurlijk een mager deelnemersveld aan de start, al heb ik het dan alleen over het aantal deelnemers, want de 6 rijders die wel aanwezig waren, waren wel allemaal hele sterke rijders waaronder 5 rijders die de afgelopen 2 jaar van zich lieten spreken op het KWC. Rico Haarbosch won vorig jaar voor het eerst deze klasse en had vandaag vooral af te rekenen met Mika Mathia en Lorenzo Stolk, die hem een aantal keer flink op de hielen zaten. Mika pakte zelfs 2 keer pole position en Rico werd dus gedwongen om het beste in hem naar boven te halen. Uiteindelijk won Rico alle 4 de races en daarmee was hij duidelijk de terechte winnaar. De strijd om plek 2 was enorm spannend tussen Lorenzo en Mika, die duurde zelfs tot de laatste ronde van de finalerace waar Mika na 18 ronden verdedigend werk van Lorenzo met een zeer gewaagde actie toch nog de 2e plek in de eindstand in de wacht sleepte.

IMG_6503

In de middengewichtsklasse was het grootste deelnemersveld met daarin tal van kanshebbers die zich konden gaan mengen in de strijd om het podium. Dat bleek ook wel als je de uitslagen van de verschillende races bekeek die soms helemaal door elkaar geschud werden. In race 1 wist ik met een hele lekkere kart een makkelijke overwinning te scoren voor Patrick Bakker en Mike Bartelen, gelijk 2 van mijn grootste concurrenten. 2 andere mensen die ik vandaag zeker in de gaten hield waren Joris en Mike Sturm, beiden heel lekker op dreef de laatste tijd, maar zij begonnen met een plek buiten de top 4. In race 2 had ik een mindere kart en kwalificeerde ik me op plek 4 na een super kwalificatierondje. In de race werd ik meteen opgejaagd door Mike Sturm en die dook al vroeg de pits in (in iedere race was er 1 verplichte pitstop van 10 seconden). Ik besloot heel even te wachten om niet gelijk te hoeven gaan verdedigen, want er moest nog veel mensen stoppen die daar van zouden kunnen profiteren. Toen ik 3 ronden later ging pitten kwam ik net achter Mike weer de baan op en die ging vol in de verdediging. Ik liet me toen verleiden om even de buitenkant te kiezen en dat kwam me duur te staan, want ik verloor 2 plekken aan Joris en Tim van Zunderen. Laatstgenoemde kon ik gelukkig nog inhalen, maar door deze acties was ook Wouter Verbaarschot voor me gekomen en eindigde ik de race dus slechts op plek 7, een flinke hap uit mijn titelambities, want achter Danny van Domburgh werd Patrick opnieuw 2e en Mike Bartelen weer 3e.


In race 3 had ik een middelmatige kart waarmee ik geen goede kwalificatieronde reed, hierdoor bracht ik mezelf verder in moeilijkheden doordat ik nu achter Mike B en Patrick stond. Mike S ging er vanaf de pole position hard vandoor, ik kon meteen aandringen bij Patrick die de pits in dook, en daarna bij Mike B die vol begon te verdedigen. Dit was best frustrerend, want Patrick kon zo ondanks dat hij veel last had van achterblijvers van profiteren, en zo werd hij in een zetel gezet voor de titel. Ik besloot toen afstand te nemen van Mike B omdat we teveel tijd verloren, er gebeurde die race verder weinig en ik werd 4e. Ik stond nu 4e in de stand, op 11 punten achter Patrick, 8 punten achter Mike B en 1 punt achter Mike S, een op het eerste oog bijna onmogelijke taak om die alle 3 nog te achterhalen. Maar gezien Patrick in zijn laatste race een slechte kart had en Mike B een middelmatige, was er nog wel een klein kansje, ik had de stand goed in mijn hoofd geprent en was nog het meest bezorgd om Mike S die de beste kart had geloot voor deze laatste race, en ik moest dus voor hem eindigen. Ik had gelukkig ook een prima kart en reed mijn beste kwalificatierondje van de dag, goed voor een hele belangrijke pole position!

IMG_6506

Achter me stond Tim Leloux, net voor Mike S en Mike B, terwijl Patrick met zijn lastige kart op een 8e plek stond. Als het zo zou blijven zou ik alsnog kampioen zijn, maar de race moest nog beginnen en duurde dit keer geen 16 ronden zoals de 1e 3 races maar 21 ronden. Ik reed een zeer constante race en na een ronde of 10 wist Mike S de 2e plek te pakken van Tim, hij reed toen binnen 3 ronden het gat van een seconde op mij dicht en ik kneep hem behoorlijk. Dit was een hele lastige situatie aangezien Mike B op plek 4 reed en ik het me dus niet kon permitteren om flink te gaan verdedigen, tegelijkertijd wist ik dat als Mike S voor me kwam de titel ook gevlogen was. Ik reed 2 ronden door en nam toen mijn pitstop met enig risico, daardoor kwam ik wel weer voor Mike S de baan op. Nog 6 ronden op de klok en inmiddels was Patrick een plekje opgeschoven naar 7 en Mike B reed slim door tot en met de laatste ronde. Ik probeerde half te verdedigen zonder mijn rondetijden veel te laten oplopen, een aantal zenuwslopende ronden want Mike drong flink aan. Met nog 2 ronden te gaan vond ik het gat van Tim op plek 3 naar Mike B comfortabel genoeg en ging ik harder verdedigen. Mike S probeerde er nog langs te komen, maar dat mislukte en zo verloren we nog wat tijd wat het nog spannender maakte. Maar precies zoals ik gepland had kwam Mike B als 4e weer de baan op en met Patrick nog steeds op plek 7 kon ik mijn handen in de lucht steken en mijn 11e individuele Zeeuwse titel vieren. Een miraculeus einde met uiteindelijk de top 3 binnen 1 punt, Mike S verloor door zijn actie zijn podiumplek en werd 4e, had hij mij echter wel ingehaald dan was hij kampioen geweest en had ik het podium voor het eerst in 15 jaar niet gehaald, dat gaf aan hoe dicht het vandaag bij elkaar lag.

IMG_6500

In de koningsklasse was het wellicht ietsje minder spannend, onder meer ook door de afmelding van teammaat Leroy Wehmuller die ook al vele malen kampioen is geworden maar vandaag helaas door omstandigheden niet deel kon nemen. Dat deed echter niks af aan de prestaties van de mannen en dame die op 100kg reden, want er waren erg leuke races te zien en met 100kg werden er hele snelle tijden gereden van zelfs 43 laag (ter vergelijking de 70 en 85kg klasse reden 42 half en 42 hoog). Dennie Sturm was ijzersterk vandaag en ging er met de titel vandoor, op plek 2 een relatief nieuw gezicht, Bryan Rijke troefde Anne Matthijssen af voor plek 2. Een mooi podium om deze editie van het Zeeuws kampioenschap mee af te sluiten, er werd dit jaar sportief gereden en veel mensen hebben het weekend kunnen gebruiken als goede voorbereiding op het IEKC van volgende maand.

IMG_6497

British Rental Kart Championship 2018

Ruben maakt er 5 op een rij van in Groot-Brittannië
Milton Keynes (GB), 19-21 januari

Op vrijdag 19 januari was het weer zover, het British Rental Kart Championship, de eerste KWC qualifier van het jaar, stond voor de deur en we vertrokken traditiegetrouw per auto op weg naar de boot die ons weer naar Engeland moest voeren. Op vrijdag reden ik samen met Edyta, Annelien en Joris 2 trainingsheats, altijd goed om er weer even in te komen en gelukkig voelde het al snel weer vertrouwd aan. Voor het 5e jaar op rij ging ik proberen om het BRKC in Milton Keynes te winnen, een reeks die met het jaar specialer wordt, ik probeer me er zo min mogelijk mee bezig te houden en gewoon van race tot race het weekend te bekijken. Er waren opnieuw 100 deelnemers, binnen no-time was het kampioenschap uitverkocht en er stonden heel wat toppers op de deelnemerslijst. De organisatie verloopt altijd op rolletjes, tot in de kleinste en meest professionele details is alles voorbereid en dat kan je merken aan de waardering die het kampioenschap krijgt onder de rijders maar ook onder buitenstaanders die alles (van de groepsloting tot de races tot de interviews na de wedstrijd) perfect kunnen volgen via het live uitgezonden Youtube-kanaal. Het onthaal en de waardering die ik bij aankomst krijg is overweldigend, na 4 titels op rij en mijn wereldtitel van afgelopen jaar word ik hier gezien als een groot voorbeeld en dat is heel erg leuk om mee te maken.

BN ruben edyta

Op zaterdagochtend was ik toch weer licht gespannen voor mijn 1e heat van het weekend. Dit was gelijk een hele zware en ik pakte pole position terwijl de top 6 binnen anderhalve tiende achter me zat. Dat voorspelde een zware race, maar gelukkig kon ik na een aantal rondjes mijn concurrenten Oliver Bayani, Thom van Dijk, Bjorn Vermeulen, en nog enkele toppers, afschudden. Ik hoefde geen risico te nemen bij het maken van mijn pitstop en won de 1e race overtuigend. Race 2 was op de alternatieve lay-out op zaterdagmiddag, op zich wel een leuke baan maar ik moest iets meer zoeken in vergelijking met de traditionele baan. Toch kon ik wel weer pole position pakken, en na een paar ronden op de hielen te zijn gezeten door Dan Healey en Sean Brierley, kon ik wegrijden en de overwinning binnen hengelen.

Annelien reed op dag 1 ook gelijk heel sterk, ze had 9 maanden niet gereden vanwege een nekblessure en ging het nu voor het eerst weer proberen, en ze begon gelijk heel knap met een 2e plek achter 1 van de favorieten, Matt Bartsch uit Polen. Edyta had iets meer moeite maar voor haar was het dan ook de 1e keer hier. Op zondagochtend ging het hele circus alweer vroeg verder, sommige rijders hadden op zaterdagavond al hun 3e race gereden, ik moest die nog doen. In mijn groep zat eigenlijk maar 1 echte topper, en dat was Matt Bartsch, maar hij trok net wel 1 van de bommetjes. Aangezien ik een ietsje mindere kart had, had ik geen kans om hem te pakken en werd ik voor het eerst in 16 wedstrijden weer eens verslagen op de baan van Formula Fast. Mijn befaamde winning streak was ten einde maar beter nu dan in de grote finale, want dat is toch waar het ieder jaar om draait. Mijn 4e race was nu wel extra belangrijk want ik wilde niet nog een punt laten liggen, Sam Spinnael en Jonny Elliott hadden namelijk wel 3 van de 3 races gewonnen. Andere grote concurrenten als de Deen Sponholtz, de Britten Ed White en Lewis Manley en de Belg Yoan Medart hadden al 1 of meerdere punten gemorst.

BN finish

Ik had in race 4 mijn handen vol aan Lewis Manley. Ik had namelijk een kart die de vorige race niet gereden had en dat was hier een enorm nadeel. Mijn kwalificatie was ternauwernood goed voor plek 3 op zomaar een halve seconde van de pole position. Ik kon na een aantal ronden de 2e plek pakken en kon toen heel langzaam beginnen met inlopen op Lewis die inmiddels een seconde of 2.5 was weggereden. Eerst met honderdsten en toen mijn banden op temperatuur waren met tienden per ronden sloop ik naar hem toe. Een klein gelukje was dat hij de pits in dook met nog een minuut of 6/7 te gaan, zo kon ik nog even doorrijden en het verschil maken. Zij aan zij kwam ik naast hem de pits uit, maar aan de binnenkant, en dus pakte ik de leiding over! Ik won de race en dat was best een opluchting. Edyta werd in deze zelfde race heel netjes 5e! Mijn halve finale verliep heel soepel, ik won vrij eenvoudig en doordat Sam Spinnael punten liet liggen ging ik net als de afgelopen 2 jaar als leider de finale in, wat betekende dat ik de eerste kartkeuze had.

BN ruben james

Maar eerst moest er nog gekwalificeerd worden, allemaal 1 ronde in dezelfde kart in de omgekeerde volgorde van de stand. Ik had mijn zenuwen goed onder controle en zag dat alle tijden weer enorm dicht bij elkaar lagen. Mijn ronde ging heel goed op 1 bocht na waar ik de apex een beetje voorbij schoot, dit koste me de pole position want ik was 2e op 0.005 van BlueStar teamgenoot Yoan. Yoan had de 3e kartkeuze en had dus ook een goede kart, en dus wist ik dat me een hele zware finale te wachten stond. Thom mocht als 2e kiezen en had een kart die vergelijkbaar was met die van mij, echter moest hij wel als 5e starten. Na een aantal ronden race was ik Yoan nog niet langsgekomen, hij schermde de binnenkant steeds goed af en er waren al enkele mensen gaan pitten. We moesten nu 2 pitstops maken en dus was het heel goed opletten wat er gebeurde op de baan. Ik wilde graag het initiatief in de wedstrijd nemen en dat lukte door Yoan eind rechte stuk te verschalken. Hij bleef lang bij me maar met nog een minuut of 10 (van de 30) te gaan ontstond er een gaatje. Thom was ondertussen opgerukt naar voren en alleen Ed White kon bij hem in de buurt blijven. Matt Bartsch had als 3e gekwalificeerd maar viel met een mindere kart langzaam terug, terwijl Thom dezelfde tijden als mij reed.

BN podium

Ik hield het scherp in de gaten en rekende uit dat ik 23 seconden marge had, goed voor 2 pitstops die niet helemaal op de limiet hoefden te zijn, maar rustig aan kon ik het zeker niet doen. Yoan kwam na 2 stops achter Thom en dus was het toch nog wel even spannend. Ik maakte ook mijn 2 stops en maakte geen fouten, 4 groene lichten en ik kwam een seconde of anderhalf voor Thom weer de baan op, zodoende had hij geen kans meer om nog aan te vallen. De vijfde titel was binnen, ongelooflijk dat de reeks voortduurt, opnieuw kon ik met gebalde vuist de zege vieren en ik was hier super tevreden over. Naast de £1000 en het free entry ticket voor het KWC kreeg ik weer een staande ovatie, een interview met lovende woorden en een hele mooie beker die perfect in het rijtje van de afgelopen jaren paste. Het blijft een heel bijzonder kampioenschap om aan mee te doen en al helemaal om te winnen. Ik vond het erg leuk om naderhand te horen hoeveel mensen het via Youtube live gevolgd hadden, in mijn ogen is het BRKC echte reclame voor de (indoor)kartsport en ik hoop dan ook volgend jaar hier weer terug te zijn om mijn titel voor de 5e keer te verdedigen.

© Foto’s Belinda Norris Photography

BN ruben janneke