Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

24 uur van Olen

The Dutch Value wint voor 2e jaar op rij
Olen, 13 &14 augustus 2016

160814 24h olen rico

Op vrijdag 12 augustus ging ik voor het eerst sinds een jaar weer naar Goodwill Karting in Olen, want komend weekend stond de 24-uurs race op het programma. Zoals ieder jaar gingen we op vrijdagmiddag trainen en dit jaar deden we dat met Mats, Corné, Rico, Selina en ik, we reden net als vorig jaar voor The Dutch Value. Het trainen ging erg lekker en traditiegetrouw sliepen we daarna bij Mats thuis de avond voor de wedstrijd, altijd gezellig en makkelijk, want hij woont vlakbij de kartbaan. Op zaterdag hoefden we pas aan het begin van de middag weer op de kartbaan te zijn voor de briefing en vervolgens de 30 minuten vrije training. Dit was gewoon nog even lekker rijden, want de kwalificatie was al een aantal weken geleden verreden, Mats en Rico hadden hier gezorgd voor een 2e startpositie. Rico ging de race voor ons starten en tijdens de vrije trainingen leken we niet de allerbeste kart te hebben. Hier had Rico zich dan ook al op ingesteld en hij wist dat hij constant moest rijden om zo te schade te kunnen beperken. Op kop reed BIER team 1 met Mo Staal en achter ons kwam Kevin Lemmens voor onze grootste concurrent DWT al snel naar voren. Ook Jochen Vanderspikken van RMK Racing begon de race sterk.

160814 24h olen ruben achter

In de eerste uren van de race waren er nogal wat rode vlaggen met daarbij de luide toeter zoals we die in Olen kennen. Hierbij is er even een moment van rust en kan er eventueel iets gedronken worden. Onder meer DWT had een aantal kartwissels nodig om weer op weg te komen, dit kostte hun wat tijd. Hierdoor kon Rico de schade in de eerste 4 uur beperken tot zo’n halve ronde. Na een stint van 4 uur en 15 minuten hadden we eindelijk een kartwissel en ging ik verder. De 2e kart was wat beter dan onze eerste en langzaam maar zeker kon ik van de 3e plek het gat naar de koplopers verkleinen. Eerst naderde ik Filipe Viera van DWT en daarna kwam Dylan de Wolf erin bij hun. Na een uur of 6 racen grepen wij de macht en kon ik met een nieuwe snelste raceronde van 1.02.777 een gaatje slaan naar RMK en DWT. Omdat DWT lang met een iets mindere vervangkart had moeten rijden werd er bepaald dat wij ook 45 minuten met deze kart moesten rijden, dus moest ik nog even wisselen en alles uit deze kart persen. Na ruim 7 en een half uur race kon Mats voor het eerst zijn opwachting maken. Ook deze kart was net als onze 1e niet super, maar Mats liet zijn specialiteit zien door met een matige kart toch supertijden te rijden.

160814 24h olen selina

We behielden onze leidende positie met het ingaan van de nacht en Corné kwam als 4e rijder van ons de baan op rond 1 uur ’s nachts. We namen telkens de kart over van DWT en we wisten dat onze volgende 2 karts heel goed waren. Door onze snelle pitstops en 1 rijderswissel minder had Mats de voorsprong naar anderhalve ronde gebracht. Kevin reed toen tegen Corné en samen lieten ze indrukwekkende rondetijden zien van 1.02 laag. Het gat naar de rest van het veld werd in deze uren definitief geslagen en de snelste tijd werd keer op keer verbroken. Uitiendelijk reed Kevin met een hotlap naar een geweldige 1.01.887 en die zou niet meer verbroken worden. Terwijl de ochtend aanbrak was Selina klaar om te vertrekken, met een goede ronde voorsprong ging zij weg. Het was al de hele race lekker weer, de dreiging van regen bleef dit jaar uit en daar waren we niet rouwig om. Selina verloor eerst een klein beetje op Kevin die wel in een mindere kart reed, de voorsprong kwam weer even onder de ronde, maar daarna wonnen we weer wat terug toen Dylan ging rijden.

160814 24h olen mats training

Het was voor Selina de eerste 24 uurs race in Olen en het ging eigenlijk iets minder lekker dan in de training op vrijdag, dus besloten we haar iets vroeger dan oorspronkelijk gepland te wisselen en later nog eens in een andere kart te laten rijden. Dit pakte goed uit want ik kon met mijn 2e stint een mooi gat creëren. Terwijl bij DWT de fysieke vermoeidheid bij sommige rijders leek toe te slaan bleven wij hele constante tijden rijden, en met de kart kon ik 1.02.2 rijden waardoor ik per ronde vaak anderhalve seconde won op de rest. De voorsprong liep snel op van ruim 1 naar ruim 3 en een halve ronde zo’n 2 en een half uur later, we hadden onze beste karts goed benut. Het gat leek geslagen maar ondertussen moest er nog wel zo’n 6 uur gereden worden, dus we moesten scherp blijven. En scherp dat waren Mats en Rico nog, zij namen beiden nog eens ruim 2 uur voor hun rekening. Bij DWT moest Nikki Swannet nog ingeschakeld worden als 5e rijder en tegen hem reed Selina haar 2e stint. Dit keer zat ze veel beter in de wedstrijd en bleef de voorsprong nagenoeg gelijk, inmiddels zo rond de 5 ronden. Vooral onze lange stints en het goede teamwork en elkaar aanmoedigen, tot in de kleine uurtjes ’s nachts, hadden ons een royale voorsprong opgeleverd.

160814 24h olen corne finish

Corné had de eer om de laatste minuten van de race te volbrengen, hij won voor het 5e jaar op rij deze wedstrijd, voor mij zelf was het de 4e keer in totaal. Om 4 uur ’s middags werd de finishvlag gezwaaid, een top overwinning met een hele mooie bijbehorende trofee! DWT kwam op 4 en een halve ronde binnen als 2e en daarachter was het opnieuw Traxxis dat de 3e plek voor zich opeiste na een spannend duel met RMK die ook erg sterk waren dit weekend. Dank aan de organisatoren van Goodwill Karting voor deze mooie race en op naar de 14e editie volgend jaar.

160814 24h olen podium

KWC dag 5

Wereldtitel glipt uit Ruben zijn handen in finale
Martinsicuro, 31 juli 2016

Zelden zag ik zo op tegen het schrijven van een verslag als deze keer, het duurde dan ook een aantal dagen voordat ik me kon zetten tot het schrijven van dit stuk over de finaledag van het Indoor Kart World Championship 2016. Maar over belangrijke races schrijf ik altijd een verslag, hoe de afloop ook is, zo ook deze keer. Even recapituleren, hoe stond ik er voorafgaand aan de laatste dag voor? Gedeeld tweede, samen met de snelle Duitser Dennis Holler, één van de verrassingen van dit WK. De Belg Regis Gosselin stond op kop, 4 punten los van ons, maar ook andere snelle rijders als Arnaud Teuwen, Rickard Javanainen en Rico mochten nog zeker niet uitgevlakt worden. De nummers 1 en 2 van vorig jaar daarentegen, Mathias en Matts Breckpot stonden al op grote achterstand en speelden geen rol van betekenis meer voor de top 5 in het eindklassement. Voor mij telde vandaag eigenlijk maar 1 ding en dat was winnen, net als 5 jaar geleden in Eupen leek er vandaag een kans om de mondiale titel te grijpen. Na een lekker ontbijtje reden we met ons Bluestar team naar de baan, Robin leek de finale wel te gaan halen, voor Mathias en Tristan was het zorgen dat ze na de halve finale bij de beste 32 kwamen te staan om zo via een shoot out nog kans te maken op de laatste 4 plekken in de grote finale voor de beste 20 rijders.

13900829_10209908235412820_1478856495_n

Toen we ’s ochtends aankwamen op de kartbaan werden de 3 groepen van 16 voor de halve finales bekendgemaakt. Ik zat pas in de 3e groep en omdat we vanaf dit jaar ook een knock-out kwalificatie hadden voor de halve finales, ging het nog wel even duren voordat ik aan de beurt was. Ik was redelijk gespannen vandaag, niet zo erg als 5 jaar geleden in Eupen bijvoorbeeld, maar de zenuwen waren zeker aanwezig. Het was wederom enorm warm, zo rond de 35 graden en er werd gestemd over de lengte van de halve finale en finale. De meerderheid bleek voor het inkorten van beide races te zijn, vooral vanwege de fysiek zware omstandigheden werd daarom besloten tot races van respectievelijk 30 en 45 minuten in plaats van 45 en 60. Ik zelf was voor de langere races, al vond ik het niet zo erg met het oog op de betrouwbaarheid van de karts. De eerste halve finale was mooi om te zien, Rico was erg sterk, won de battle kwalificatie en liet ook in de race geen steken vallen, hij scoorde het volle pond en ging dus stijgen in de ranglijst, Regis werd 3e terwijl Dennis Holler met een 4e plek dure punten verloor. In de 2e halve finale was het Mathias die zijn klasse liet zien, hij domineerde de race en maakte dit keer in tegenstelling tot sommige andere races van hem deze week geen enkele fout.

kwc podium bluestar

Dan was het de beurt aan ons, kartloting was nu ietsje minder belangrijk, al is het altijd lekker als je de battles kan ingaan met 2 goede karts. Omdat ik de hoogst geklasseerde rijder was uit onze groep moest ik het opnemen tegen de laagst geklasseerde man uit onze halve finale, de Braziliaan Eduardo Favilla die rond plek 46 stond. Dit was een mooie opwarmer, want ik won het duel eenvoudig. Even later mocht ik aantreden tegen Alex Gumpenberger, de Oostenrijkse wereldkampioen van 2006. Dit keer was het verschil iets kleiner maar ik won nog steeds overtuigend. Daarna was een klein Nederlands feestje, want naast de Zweed Javanainen stonden Marcel Hollink en Lorenzo in de halve finale van de battles. Ik kon Lorenzo uitschakelen en stond daarna verrassend tegenover Marcel die Rickard eruit knikkerde. Ook in mijn laatste battle gingen mijn hotlaps erg goed en dus kon ik de halve finale vanaf pole position aanvangen, belangrijke punten en ook had ik nu steeds een redelijk goede kart kunnen kiezen, al was dit nog zeker niet de beste. Mijn race verliep vlekkeloos, ik kon lekker wegrijden van de rest en mijn teammaten hielden me op de hoogte of ik in het bezit was van de snelste ronde. Ook deze kon ik pakken en ik won uiteindelijk de race met ruim 4 seconden voorsprong op Javanainen en Tristan die voor het teamkampioenschap van Bluestar ook weer belangrijke punten pakte.

13931707_10209908233852781_23663195_o

De eerste stap was gezet, en wat voor één, opeens stond ik aan de leiding van het WK met nog slechts 1 race te gaan. Even tot rust komen en mijn kartoutfit nog even verruilen voor een korte broek en t-shirt zo lang het kon. We keken nog een deel van de formule 1 wedstrijd en ik probeerde nog wat suikers binnen te krijgen. De spanning bouwde zich op en 16 finalisten waren al bekend. We maakten met alle rijders een groepsfoto en de nummers 17 tot en met 32 uit de stand konden zich daarna klaar maken voor een shoot out om te bepalen wie de 4 resterende finale gangers werden. Dit waren onder meer Mathias en Tristan, en zo was Bluestar het enige team dat met 4 rijders was vertegenwoordigd in de finale, een groot voordeel voor het teamkampioenschap waarin we nipt op kop stonden voor Dutch Value en Hola Lulu, nog niks beslist. Ook in het individuele kampioenschap was nog helemaal niks zeker, de top 5 kon mij niet meer ontgaan, maar ik was gefocust op de overwinning. Nog 5 mensen streden om de titel, naast mij waren dat Regis op 7 punten, Rico op 11 punten, Holler op 13 punten en Javanainen op 15 punten achterstand. De beste uitgangspositie was dus voor mij, en veel mensen kwamen tot vervelens toe naar me toe om te zeggen dat dit mijn jaar moest worden.

kwc podium javanainen

Ik moest in de eerste ronde van de kwalificatie tegen Mats de Jong, een lastige tegenstander. Ik had echter veel vertrouwen door de kwalificatie van eerder vandaag en ik ging er vol goede moed in. Mijn 1e ronde ging niet super, de karts waren weer helemaal koud (voor iedereen hetzelfde), en ik had toevallig een kart met veel onderstuur en door de koude banden had ik enorm veel last van het onderstuur. Zeker met het naar buiten rijden verloor ik veel tijd, gelukkig maakte ik geen grote fouten. De 2e ronde was goed, maar die van Mats ook zag ik in mijn ooghoek, hij leek weer snel. Toen was het wachten op de uitslag, enorm belangrijk want beide karts waren niet goed en dus wilde je er niet uitgaan. Toen kwam de mededeling dat ik de battle had verloren, vol ongeloof reed ik terug naar de pits in een hele hele matige kart. Opeens waren mijn kansen van heel goed tot niet zo goed gegaan, niet eens zozeer mijn 9e startpositie maar vooral de slechte kart die ik had, heel erg kut. Ik raapte alle moed weer bijeen en zag ondertussen Regis er ook snel uitliggen, echter won Rico de battle en liep dus niet alleen 4 punten in, hij had ook nog eens een hele goed kart.

kwc bluestar

Met het hele pak gingen we dan van start, nog 45 minuten en dan zou duidelijk worden wie de nieuwe kampioen was. Ik gaf alles, probeerde aan te klampen en haalde in het begin Stefan Verhofste in. Ik kon heel constant rijden, maar de meeste rijders om mij heen reden net iets van me weg. Op pace ging ik het met deze kart niet redden, en in de positie waarin ik lag zou het niet genoeg zijn om kampioen te worden, dus verdedigen kon ook nog niet. Dus gokte ik het op 2 late pitstops, en dan hopen dat mensen die al eerder stopten gingen knokken met elkaar of gingen verdedigen. Er gebeurde van alles, Regis en Rico lagen een stukje voor me, en verrassend genoeg kwam Regis voor Rico na hun pitstops. Nadat Robin, die nog maar 1 stop had gedaan, beide mannen even had afgehouden kwamen Regis en Rico met elkaar in botsing. Rico haalde Regis in en laatstgenoemde wilde niet opgeven, klapte vol de boarding in en stapte vervolgens uit. Iets dat we van hem wel vaker hebben gezien, maar in een WK finale in kansrijke positie toch wel vrij bizar. Dennis Holler had ondertussen te kampen met een defecte kart, moest wisselen en was zodoende ook uitgeschakeld. Dan Javanainen, hij stond ver achter maar had met een vroege stop wel veel terrein gewonnen en lag virtueel 2e in de race achter Mathias die met een hele goede kart helemaal was opgestormd naar voren.

kwc podium rico

Rico lag op de 3e plek, en dat betekende dat ik 6e moest worden, maar na mijn pitstops kwam ik als 8e weer de baan op. Ik kon nog aansluiten in de allerlaatste ronde bij het treintje van P5 met Mika Mathia, Lorenzo en Giovanni Baccellieiri, maar de tijd was te kort om nog een aanval te doen. Matts Breckpot zat op de bumper van Rico en als hij Rico zou inhalen zou het voor mij ook genoeg zijn, maar helaas, ook dat gebeurde niet. De finishvlag viel en het was niet genoeg, 2 luttele punten kwam ik tekort voor mijn 1e wereldtitel, 2 punten. Ik stortte even helemaal in, de tranen liepen langs mijn wangen en het besef dat ik er weer had naast gegrepen drong meteen tot me door. Vele scenario’s schoten door mijn hoofd, maar in bijna alle kon ik mezelf niks verwijten. Met deze kart had ik een geweldige finale gereden, met 90% van alle andere karts was het waarschijnlijk wel genoeg geweest. Opeens schoot weer door mijn hoofd, die knop die niet werkte, 3 punten koste dat me, de rekensom is snel gemaakt… Het was ontzettend pijnlijk en de teleurstelling was dan ook gigantisch, ik was er zo ongelooflijk dichtbij. Waar veel van mijn opponenten penalty’s opliepen voor foute pitstops, verkeerde inhaalacties, laten afzakken in de kwalificatie of andere eigen fouten, had ik de hele week geen echte fout gemaakt, zo frustrerend. De goede karts op de juiste momenten krijgen was hetgeen waar het soms aan ontbrak. In 10 races had ik wel 8 podiums gehaald, maar eigenlijk maar 2 keer met een hele goede kart.

kwc eindpodium

De 2e plek is natuurlijk een heel mooi resultaat waar ik wel trots op kan zijn, mijn 4e eindpodium en allen Mathias Grooten heeft verder meer dan 2x op dat podium gestaan (5x). Veel mensen kwamen me troosten en ook een daverend applaus tijdens het podium deed me enorm goed. Met Bluestar pakte ik voor de 3e keer het wereldkampioenschap voor teams en met de overwinning in de Nations Cup eerder was het veruit mijn meest succesvolle WK. Toch zal ik deze week, hoeveel mooie herinneringen ook, altijd onthouden met in mijn achterhoofd, het was zo mooi geweest… Ondertussen was Rico de gevierde man, hij is de nieuwe wereldkampioen indoorkarten 2016. Voor hem is het natuurlijk een waanzinnig mooi resultaat en wat reed hij een ontzettend sterk WK, super super knap en dat op zijn 16e verjaardag. Als ik dan iemand moest kiezen die het zou worden buiten mezelf dan gun ik het Rico zeker, ik weet als geen ander hoe fanatiek en goed hij is op alle banen, en dan komt de grootste beker hem toe. De 3e plek was voor Rickard Javanainen, dik verdiend, ook hij was ijzersterk dit WK. In de sub klassementen pakten Selina (dames) Andrea Bisogni (master) en Rico (junioren) verder de titels. Een eervolle vermelding is zeker op zijn plaats voor de andere Nederlanders in de finale, Lorenzo eindigde net als vorig jaar zeer sterk in de top 10 als 9e, Mika Mathia debuteerde fantastisch en werd 11e, en ook Marcel Hollink stond voor het eerst in de WK finale en werd 16e, chapeau. Selina haalde de finale net niet, maar mag ook trots zijn op een heel goed WK waarin ze de andere dames ver voor was. Ik zal er de komende weken ongetwijfeld nog wel zo nu en dan van wakker liggen, maar waarschijnlijk zal ook de waardering van de 2e plek naar verloop van tijd zeker toenemen, en zal ook mijn wil om in de komende jaren mijn 1e wereldtitel te winnen zeker weer vurig aanwakkeren.

Ik wil graag al mijn teamgenoten van Bluestar en Dutch Value, mijn ouders en mijn sponsoren; Leroy Wehmuller Projects & Services, Dijka Kabelwerken, Siersmederij Wisse en Akkerdaas Tweewielers bedanken voor hun (financiële) steun.

podium ruben rico