Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

Indoor European Kart Challenge

Ruben door zinderende finale naar 3e plek op 1e IEKC
Middelburg, 18/19 februari 2017

Begin 2016 kwam een aantal mensen met het idee om een grootschalig kampioenschap te organiseren voor de top van de Europese indoorkartwereld bij Indoor Karting Middelburg (IKM). Leroy Djemani, Ingmar Zonder en Cuma Kastaci waren de voornaamste krachten achter de organisatie die dit idee in alle rust tot in de details uitwerkten. In samenwerking met IKM werden voorbereidingen getroffen om in februari 2017 de allereerste editie van de Indoor European Kart Challenge (IEKC) te laten plaatsvinden. Er werd groots ingezet met de bouw van een nieuw circuit, het aantrekken van nieuwe karts en het opzetten van een competitie met 10 races verspreid over 2 dagen, voor maar liefst 120 rijders. De deelnemerslijst die uiteindelijk ontstond was zeer indrukwekkend, zelden was er een kampioenschap georganiseerd met een gelijkaardig niveau, de beste rijders van 14 landen uit Europa stonden daadwerkelijk aan de start, het kampioenschap was uitverkocht en er was een ongekende prijzenpot beschikbaar gesteld door verschillende sponsoren.

ikm buiten

Op 15 februari was de dag dat de baan voor het eerst open ging voor training en meteen waren de trainingsheats goed bezet. Tot en met vrijdagavond werd er volop getraind en de sfeer was fantastisch. Ook ik reed verschillende heats in beide richtingen, het was bijzonder om te zien dat al die toppers naar mijn thuisbaan in Middelburg waren afgereisd en het was wel duidelijk dat er geen grote favoriet aan te wijzen was, de tijden lagen enorm dicht bij elkaar. Op zaterdagochtend begon de eerste ronde van 8 kwalificatieheats, steeds verdeeld in 8 groepen van 15 rijders. De loting was op vrijdagavond gedaan en iedereen keek met spanning naar de uitkomst daarvan. Zoals in ieder groot kampioenschap speelt de loting van de groepen en vooral ook de karts een belangrijke rol. Op dag 1 reed iedere deelnemer 5 races, waarvan de eerste 4 in de normale richting en de 5e in omgekeerde richting. Iedere race kende een kwalificatie van 2 ronden en 1 verplichte pitstop.

16826026_1440072039357576_7461851004669000008_o

Mijn races verliepen op dag 1 heel erg goed. In race 1 wist ik achter de Duitser Michael Schöttler een 2e plek te pakken, in race 2 werd ik na een zwaar gevecht met een hele matige kart 2e achter de Belg en Bluestar teamgenoot Yoan Medart. Daarna volgden een overwinning in race 3, een 3e plek in race 4 en opnieuw een overwinning in race 5 na een prachtig gevecht met de regerend wereldkampioen Rico Haarbosch. Ik haalde voor mijn gevoel alles uit de karts die ik had, zeker niet altijd de betere karts. Alleen in race 4 was ik teleurgesteld met P3, omdat ik met een koude kart moest kwalificeren en dit kostte me wellicht 1 of 2 plaatsen aangezien ik in de kwalificatie veel nadeel had en vanaf een 4e plek moest starten. Met een 7e plek in de tussenstand na dag 1 kon ik echter zeker leven gezien het verschil met de koploper Julian Walter uit Duitsland slechts 4 puntjes was. Op dag 1 was al duidelijk dat de organisatie enorm strak verliep, het tijdschema liep volgens plan zoals een Zwitserse klok, de timing werkte perfect, de standen werd snel geüpdate en de medailles na iedere 2 races uitgereikt, er werd anderzijds door de deelnemers ook sportief gereden.

16826139_396216270740199_2385053638042612931_o

Op dag 2 was het zowaar nog drukker op de kartbaan dan op zaterdag, de auto’s stonden tot ver van de ingang geparkeerd en de speciaal opgebouwd tribune langs de baan stond meestal helemaal vol. De top 45 zou na 8 ronden doorgaan naar de halve finales, dus veel rijders wisten dat ze nog een aantal goede resultaten moesten neerzetten om die grens te halen. Ik had nog 3 races in hele lastige karts, en in tegenstelling tot wat ik hoopte (strijden om overwinningen) was het knokken om telkens het podium te halen. Dat lukte in race 6, na een hele mooie tactische inhaalrace van 6 naar 3. Ook in race 7 lag ik op koers, maar met de pitstop ging het mis. In een poging om de 2e plek veilig te stellen nam ik iets te veel risico en dat kwam me duur te staan, ik stond naar inschatting van de wedstrijdleiding net iets te ver en kreeg een stop&go penalty, hierdoor viel ik ver terug in de race. Op zich deed dat nog niet zo veel pijn, aangezien ik daarvoor een 3e plek als slechtste resultaat had staan en je 1 race mocht schrappen. Ik wist echter dat ik in mijn laatste race mijn slechtste kart zou treffen en een enorm zware groep. Toen tijdens die 8e race mijn stuur ook nog los begon te raken was het helemaal onmogelijk om er nog een fatsoenlijk resultaat uit te halen, ik werd 7e en daardoor ging ik kelderen in de tussenstand.

16804485_1440607429304037_6296427050028057762_o

Slechts als 15e plaatste ik me voor de halve finale. Ik wist wel dat er in grote kampioenschappen als deze meestal nog veel verschuivingen plaatsvinden in de finales, en daardoor had ik de hoop op een top 5 klassering nog zeker niet opgegeven, de titel pakken zou wel lastig gaan worden maar zelfs dat was nog niet onmogelijk. In de halve finales kon je alle karts weer loten, in mijn geval niet gunstig maar gelukkig hadden ze wel de slechtste karts eruit gehaald. Ik lootte een gemiddelde kart en ging vol goede moed de 31 ronden durende semifinal in, 15 ronden meer dan de heats en nu met 2 pitstops. Ik kwalificeerde als 3e achter mijn Limburgse teamgenoot bij Bluestar en Dutch Value, Romano Franssen en achter één van de vele snelle Duitsers dit weekend, Felix Weber. De race verliep zonder veel positiewisselingen, dat maakte het echter niet minder spannend. Romano kon makkelijk wegrijden, daar achter reden Weber, ik en de andere Duitser Alex Nolting vlak bij elkaar. Ondanks dat we 2 pitstops moesten maken veranderde de stand in de top 4 niet, er werden zelden fouten gemaakt en de tijden waren zeer constant. Met een mooie 3e plek ging ik wel stijgen in de stand!

16819131_1440067339358046_6771201490883416827_o

De andere halve finales werden gewonnen door Rico en Michael Schöttler, terwijl koploper na de heats, Lorenzo Stolk, met een 4e plek iets terugviel. De 15 rijders voor de grote finale werden bekendgemaakt en de spanning tijdens de kartloting was enorm. Ik pakte eindelijk een hele goede kart, nummertje 6! Dit was een lekker moment om deze kart te trekken, samen met kart 18, 13 en kart 20 behoorde hij tot de besten van het weekend. Rico had net als in de halve finale kart 20 en mocht dus ook niet klagen, zeker ook lekker voor de kwalificatie. Ik ging als 8e de finale in en was klaar om 46 ronden tot het gaatje te gaan. Mijn kwalificatie was niet optimaal, niet in de laatste plaats omdat ik een stoel maatje XXL had waarin ik van links naar rechts schoof en dat was even wennen. Toch kon ik P3 pakken achter Rico en Mats met kart 13, en voor Lorenzo die weer sterk reed met kart 10 (mijn kart in de halve finale). Op 5 stond Romano, dus niet echt ideaal aangezien dit juist de concurrenten waren op wie ik punten moest pakken wilde ik nog richting eindpodium komen. De finale was er één om je vingers bij af te likken, ik zeg dat natuurlijk niet geheel vanuit een neutrale positie, maar na afloop kreeg ik zoveel complimenten zoals ‘what an amazing show’ dat mijn gevoel ook door vele toeschouwers werd bevestigd.

ruben

Rico legde het tempo meteen enorm hoog, Mats en ik konden mee, Lorenzo was de laatste die langzaam moest afhaken. Wat er achter mij gebeurde heb ik verder weinig van meegekregen, ik had mijn vizier slechts op 2 rijders gericht en die reden extreem constant. Met z’n drieën dreven we elkaar tot een waanzinnig hoog niveau en het kwam aan op honderdsten van seconden, tientallen ronden reden we binnen 1 tiende van een seconde en na een ronde of 20 maakte Mats voor het eerste een minimaal foutje en kon ik eind rechte stuk profiteren met een geslaagde inhaalactie. Ik scherpte de snelste raceronde enkele honderdsten verder aan en kroop centimeter voor centimeter richting Rico. Het kwam op de pitstops aan en Rico ging als 1e. Ik counterde een ronde later en kwam zij aan zij weer de pits uit, maar wel aan de buitenkant. De geschiedenis herhaalde zich, Rico ging weer eerst en met nog 3 ronden te gaan en ik ging na hem. Maar dit keer kon ik uitkomen pits net voor Rico blijven. Door goed te timen ging ik op het juiste moment op mijn gas en nam ik de leiding over. Na anderhalve ronde verdedigen won ik één van de mooiste races die ik me kan herinneren, wat een niveau en wat een ambiance, dat maakte het natuurlijk extra speciaal.

16797682_1440068322691281_865746345174480590_o

Ik was waanzinnig blij toen ik over de finish kwam, maar hield een klein beetje in met juichen aangezien Rico achter mij wel de eer verdiende die hem als eerste IEKC kampioen toekwam, hij had de meeste punten weten te pakken en voegt opnieuw een grote titel toe aan zijn palmares. Maar wat voelde het lekker om deze race te kunnen winnen en nu was het rekenen, Lorenzo stelde met P4 de 2e plek veilig, maar het ging tussen Mats, Romano en mij voor de 3e plek. Na enkele angstige en ongelooflijk spannende momenten bleek dat ik (met een gelijk aantal punten met Mats en 1 punt meer als Romano) toch nog het podium had gehaald. Het was even onduidelijk wat er bij een gelijk stand werd gedaan maar alle gebruikelijke manieren zouden in mijn voordeel uitpakken en dus kon ik het podium beklimmen. Om vanaf plek 15 voor de halve finales toch nog op het podium te klimmen was wel heel erg gaaf, de beloning van €500 voor de 3e plek maakte dat alleen nog maar mooier. Het was dus een podium met 3 oude bekenden bij IKM, maar het moet gezegd worden dat er dit weekend veel meer mensen een podium hadden verdiend, denk aan Schöttler, Walter, maar ook Romano, Mats, Marcel Kouijzer (die na een mindere kart in de halve finale de finale op 1 punt miste) en nog enkele andere toppers.

podium eikc

Een speciale vermelding wil ik ook zeker maken voor Guillermo van Pamelen en Eliano de Vos, deze net 14-jarige knapen reden als jongste deelnemers een geweldig toernooi, ze haalden allebei de halve finales door onder meer 3 podiums te pakken, chapeau! Daarnaast waren de 3 beste dames ook sterk, Selina op 1, Annelien op 2 en Mellanie op 3, waarbij Annelien de halve finale haalde en Selina zelfs de finale! Zij won niet alleen €500 voor de beste dame maar ook €250 voor de snelste kwalificatie. Julian Walter nam €250 mee naar Duitsland voor de snelste ronde van het weekend (42.65). De gehele top 10 kan je zien op de website van het iekc. Na de prijsuitreiking zakte de adrenalinespiegel langzaam weer richting een normaal peil, en steeds meer kwam bij mij de waardering naar boven voor de organisatie die een fantastisch evenement hebben neergezet. Natuurlijk zijn er verbeterpunten, maar voor een 1e editie mag gerust van een groot succes worden gesproken. Ik denk dan ook dat vele deelnemers volgend jaar weer terug te zien zullen zijn in Middelburg voor een volgende editie van dit kampioenschap. Dank aan de organisatoren, de kartbaan, de vrijwilligers en de sponsoren die dit weekend mogelijk hebben gemaakt!

foto’s met dank aan: Susi Trauernicht, Indoor European Kart Challenge, Jeffrey Kerkhove, Kim Kortenjann